Ελληνική Οικονομία: Ιστορικό Χαμηλό Ανεργίας στο 7,5%

Το νούμερο εντυπωσιάζει: Η ανεργία έπεσε στο 7,5% τον Δεκέμβριο του 2025, το χαμηλότερο επίπεδο από το 2008 (ProtoThema). Θεωρητικά, αυτό θα έπρεπε να σημαίνει ευημερία. Στην πράξη, όμως, το πορτοφόλι σας διηγείται μια διαφορετική ιστορία. Ενώ περισσότεροι Έλληνες έχουν δουλειά, η αγοραστική τους δύναμη παραμένει καθηλωμένη, δημιουργώντας το παράδοξο της «φτωχής ανάπτυξης».

Ο πληθωρισμός τρέχει πιο γρήγορα από τον μισθό

Εδώ βρίσκεται η παγίδα των αριθμών. Μπορεί οι ονομαστικοί μισθοί να αυξήθηκαν, όμως ο πληθωρισμός φρόντισε να εξαφανίσει το όποιο όφελος. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προβλέπει ότι η πραγματική αύξηση των μισθών στην Ελλάδα για το 2026 θα είναι μόλις 0,9%, σχεδόν η μισή από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (rua.gr).

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ο εργαζόμενος τρέχει για να μείνει στο ίδιο σημείο. Η Ελλάδα έχει το δεύτερο υψηλότερο φορολογικό βάρος στην εργασία στην ΕΕ (40,5%), κάτι που συμπιέζει περαιτέρω το διαθέσιμο εισόδημα (milletnews.com). Το κράτος εισπράττει φόρους, οι επιχειρήσεις καλύπτουν θέσεις, αλλά τα νοικοκυριά βλέπουν τα χρήματά τους να τελειώνουν πριν βγει ο μήνας.

Η «αόρατη» υποβοήθηση της στατιστικής

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος, λιγότερο ευχάριστος λόγος για την πτώση της ανεργίας: η συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού. Πάνω από 3 εκατομμύρια άτομα βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας (ProtoThema). Είτε λόγω συνταξιοδότησης, είτε λόγω μετανάστευσης (brain drain), είτε λόγω απογοήτευσης, λιγότεροι άνθρωποι ψάχνουν για δουλειά. Όταν ο παρανομαστής μικραίνει, το ποσοστό της ανεργίας βελτιώνεται «μαγικά», ακόμη και αν η οικονομία δεν παράγει όσες καλοπληρωμένες θέσεις θα θέλαμε.

Το μοντέλο ανάπτυξης παραμένει προσκολλημένο σε κλάδους χαμηλής παραγωγικότητας, όπως ο τουρισμός και η εστίαση. Η παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας στην Ελλάδα είναι μόλις $34,5, πολύ μακριά από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ ($53,8) (GreekReporter). Χωρίς στροφή σε κλάδους υψηλής τεχνολογίας και επενδύσεις σε δεξιότητες, οι μισθοί θα παραμείνουν καθηλωμένοι, ανεξάρτητα από το πόσο πέφτει η ανεργία.

Το ερώτημα που μένει είναι σκληρό: Πετύχαμε την ποσότητα στην εργασία, αλλά θυσιάσαμε την ποιότητα και την αξιοπρέπεια του μισθού;