Η Ελλάδα εντάσσεται στις 8 χώρες της γαλλικής πυρηνικής ομπρέλας του Μακρόν

Ο Φρίντριχ Μέρτς υπέγραψε στις 2 Μαρτίου 2026 κάτι που κανένας μεταπολεμικός Γερμανός καγκελάριος δεν είχε τολμήσει: κοινή γαλλογερμανική ομάδα πυρηνικής καθοδήγησης, εκτός αμερικανικού ελέγχου (Bundesregierung). Ταυτόχρονα, ο Μακρόν διέταξε την πρώτη αύξηση γαλλικών πυρηνικών κεφαλών από το 1992 και παρουσίασε τη δοκτρίνα «προχωρημένης αποτροπής»: οκτώ ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους η Ελλάδα, θα φιλοξενήσουν ασκήσεις και προσωρινές αναπτύξεις γαλλικών πυρηνικών αεροσκαφών (Euronews).

Η γαλλογερμανική κίνηση έρχεται λίγες εβδομάδες μετά τη λήξη της συνθήκης New START (To Brief), που αφαίρεσε τον τελευταίο ποσοτικό φραγμό στα πυρηνικά οπλοστάσια ΗΠΑ και Ρωσίας. Η Μόσχα είχε ήδη χαμηλώσει το κατώφλι χρήσης πυρηνικών τον Νοέμβριο του 2024 (Militarnyi). Και η διοίκηση Τραμπ στέλνει αντιφατικά μηνύματα: ζητά από τους Ευρωπαίους να «αναλάβουν τα βάρη τους», αλλά κάθε βήμα ευρωπαϊκής αυτονομίας μειώνει την αμερικανική μόχλευση στο ΝΑΤΟ (ECFR).

Η Αθήνα επιβεβαίωσε αμέσως τη συμμετοχή της. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δήλωσε ότι «η κατεύθυνση είναι ακριβώς αυτή που περιγράφεται» (Newsit). Τον Απρίλιο, ο Μακρόν έρχεται στην Αθήνα για να υπογράψει την ανανέωση της ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας (Pelop). Η Ελλάδα χτίζει ταυτόχρονα δύο αμυντικούς πυλώνες: F-35 και Σούδα με τις ΗΠΑ, Rafale και πυρηνική ομπρέλα με τη Γαλλία.

Για το Κρεμλίνο, η κίνηση του Μακρόν δεν απειλεί μόνο στρατιωτικά — ρωγμίζει και τη δυτική συνοχή. Ρώσοι αναλυτές εκτιμούν ότι πολλαπλά πυρηνικά κέντρα αποφάσεων στην Ευρώπη θα δυσκολέψουν τον ενιαίο συντονισμό απέναντι στη Μόσχα (PIR Center). Ο πρεσβευτής Μεσκόφ χαρακτήρισε τη γαλλική δοκτρίνα «αντίθετη στη Συνθήκη Μη Διάδοσης» (Sputnik). Η λογική είναι απλή: μια Ευρώπη με δύο πυρηνικές «γραμματικές» — αμερικανική και γαλλική — είναι πιο δύσκολη στον συντονισμό από μια Ευρώπη με μία.

Ο πιο ενδιαφέρον αντίλογος, όμως, δεν έρχεται από τη Μόσχα αλλά από την Άγκυρα. Στις 9 Φεβρουαρίου ο Χακάν Φιντάν δήλωσε ότι η Τουρκία «ίσως αναγκαστεί σε πυρηνική κούρσα» αν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά (World Energy News). Το πρόσχημα ήταν το Ιράν. Η πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία φιλοξενεί αμερικανικές βόμβες B61 στο Ιντσιρλίκ χωρίς να τις ελέγχει — δεν μπορεί να τις οπλίσει, δεν μπορεί να τις χρησιμοποιήσει, δεν έχει λόγο στη στόχευσή τους. Η Ελλάδα, εν τω μεταξύ, εντάσσεται σε γαλλικό σχεδιασμό αποτροπής που, έστω και με το «κουμπί» αποκλειστικά στα γαλλικά χέρια (Le Monde), της δίνει θέση στο τραπέζι όπου συζητούνται σενάρια χρήσης. Η Άγκυρα δεν έχει τέτοια θέση. Αυτή η ασυμμετρία — όχι οι κεφαλές αυτές καθαυτές — είναι που τροφοδοτεί τον τουρκικό λόγο περί «πυρηνικής κούρσας».