Η «εκεχειρία» των 111 drones και ο νέος, δαπανηρός ρόλος της Ελλάδας

Η ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ για «παύση» των ρωσικών επιθέσεων στο Κίεβο ακούγεται σαν διπλωματική επιτυχία, αλλά στο πεδίο της μάχης είναι ένας τακτικός ελιγμός. Τη νύχτα που υποτίθεται ότι επικρατούσε ηρεμία, η ουκρανική αεράμυνα κατέγραψε 111 drones και έναν βαλλιστικό πύραυλο σε άλλες περιοχές.

Αυτό που συμβαίνει δεν είναι ειρήνη, αλλά αναδιάταξη δυνάμεων. Και για την Ελλάδα, αυτή η αλλαγή φέρνει νέους ρόλους και νέα κόστη.

Διπλωματία στους -30°C

Η Μόσχα δέχτηκε την παύση όχι από καλή θέληση, αλλά από ανάγκη. Με το θερμόμετρο στους -30°C και τα αποθέματα πυραύλων να χρειάζονται αναπλήρωση, ο Βλαντιμίρ Πούτιν βρήκε την ευκαιρία να φανεί «συνεργάσιμος» στον Τραμπ χωρίς να χάσει τίποτα ουσιαστικό (France24). Είναι μια κλασική κίνηση δημόσιων σχέσεων: η Ρωσία κερδίζει χρόνο, ο Τραμπ κερδίζει πρωτοσέλιδα, και η Ουκρανία παραμένει υπό την πίεση ενός πολέμου φθοράς.

Η απόσυρση των ΗΠΑ και το κόστος για την Ευρώπη

Το πραγματικό διακύβευμα, όμως, βρίσκεται στην αλλαγή της αμερικανικής στάσης. Η νέα στρατηγική της Ουάσιγκτον για το 2026 υποβαθμίζει την Ευρώπη σε «δευτερεύον θέατρο» (BEhorizon). Οι ΗΠΑ μετατρέπονται από εγγυητή σε «συντονιστή», απαιτώντας από τους Ευρωπαίους να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, προειδοποίησε ήδη ότι η πραγματική ευρωπαϊκή αυτονομία μπορεί να απαιτήσει αμυντικές δαπάνες που αγγίζουν το 10% του ΑΕΠ (CNN Greece).

Η Ελλάδα στην πρώτη γραμμή

Εδώ η γεωπολιτική αγγίζει την ελληνική πραγματικότητα. Καθώς οι ΗΠΑ κάνουν βήμα πίσω, η Ελλάδα αναβαθμίζεται υποχρεωτικά σε κρίσιμο κόμβο ανεφοδιασμού. Ο Κάθετος Διάδρομος (Αλεξανδρούπολη-Οδησσός) γίνεται η «καρωτίδα» για την ενεργειακή επιβίωση της Ουκρανίας, παρακάμπτοντας τον ρωσικό έλεγχο (EuroNews Greece).

Δεν είναι τυχαίο ότι η ΕΕ ενέκρινε άμεσα κονδύλια €787 εκατ. για την ενίσχυση της ελληνικής άμυνας (ProtoThema English). Η Ευρώπη «αγοράζει» ασφάλεια μέσω της Ελλάδας.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά σαφές: Οι «εκεχειρίες» τύπου Τραμπ είναι προσωρινές. Η μόνιμη αλλαγή είναι ότι η ομπρέλα προστασίας των ΗΠΑ μικραίνει, και χώρες-κλειδιά όπως η Ελλάδα καλούνται να σηκώσουν μεγαλύτερο βάρος – και ρίσκο – στην περιοχή.