Διπλωματικό θρίλερ 8 ημερών: Η NAVTEX και η «παγίδα» του 1 δισ.

Ο Φεβρουάριος εξελίσσεται στον πιο κρίσιμο μήνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Μέσα σε οκτώ ημέρες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλείται να διαχειριστεί δύο μέτωπα που, φαινομενικά ασύνδετα, ορίζουν τη γεωπολιτική θέση της χώρας: τη συνάντηση με τον Ερντογάν στην Άγκυρα (11/2) και την αμφιλεγόμενη πρόσκληση του Ντόναλντ Τραμπ για το «Συμβούλιο Ειρήνης» (19/2).

Το Μαξίμου κρατάει «χαμηλά την μπάλα» για την Άγκυρα, αλλά πίσω από τις διπλωματικές διατυπώσεις περί «θετικής ατζέντας», η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η Τουρκία προσέρχεται στο τραπέζι έχοντας μόλις εκδώσει NAVTEX αορίστου διάρκειας —μια κίνηση που ελληνικοί αναλυτές χαρακτηρίζουν ως μεθοδική αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων— και απαιτώντας μερίδιο από την ευρωπαϊκή άμυνα. Η απουσία των υπουργών Άμυνας από τη σύνθεση της αποστολής (newsbomb.gr) επιβεβαιώνει ότι η Αθήνα θέλει να αποφύγει την ένταση, εστιάζοντας σε τουρισμό και εμπόριο, γνωρίζοντας ότι στα «βαριά» θέματα (ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα) το χάσμα παραμένει αγεφύρωτο.

Αλλά το πραγματικό θρίλερ παίζεται αλλού. Η πρόσκληση συμμετοχής στο νεοσύστατο «Board of Peace» του Τραμπ αποτελεί διπλωματική ναρκοθέτηση. Ενώ Γαλλία και Γερμανία γύρισαν την πλάτη στο εγχείρημα που παρακάμπτει τον ΟΗΕ και κοστολογεί τη μόνιμη έδρα στο 1 δισ. δολάρια (Time), η Αθήνα βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο. Αν πει «ναι», ρισκάρει ρήξη με τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Αν πει «όχι», ρισκάρει την οργή του Λευκού Οίκου σε μια περίοδο που η Τουρκία καραδοκεί να καλύψει κάθε κενό.

Το αξιοσημείωτο είναι η σιωπή στο εσωτερικό. Ενώ για τα ελληνοτουρκικά η αντιπολίτευση τοποθετείται, για το «Συμβούλιο Ειρήνης» —ένα όργανο που θεσμικά υποκαθιστά τον ΟΗΕ— δεν έχει ανοίξει καν συζήτηση στη Βουλή. Η κυβέρνηση εξετάζει μια συμβιβαστική φόρμουλα συμμετοχής «μόνο για τη Γάζα» (To Vima), προσπαθώντας να πατήσει σε δύο βάρκες.

Το διακύβευμα δεν είναι απλώς μια φωτογραφία στο Οβάλ Γραφείο ή στην Άγκυρα. Είναι αν η Ελλάδα μπορεί να διατηρήσει τον ρόλο του «αξιόπιστου συμμάχου» στη Δύση, χωρίς να μετατραπεί σε παρακολούθημα πρωτοβουλιών που υπονομεύουν το διεθνές δίκαιο —το ίδιο δίκαιο που επικαλείται μόνιμα απέναντι στην Τουρκία.