Δίκτυο Έπσταϊν: Συλλήψεις ηγετών στην Ευρώπη, συγκάλυψη 3,5 εκατομμυρίων εγγράφων στις ΗΠΑ

Στη Βρετανία συνελήφθη ο Πρίγκιπας Ανδρέας (The Guardian). Στη Νορβηγία, ο πρώην πρωθυπουργός Γιάγκλαντ κατηγορείται για διαφθορά και νοσηλεύεται μετά από απόπειρα αυτοκτονίας (Aftenposten). Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ξηλώνουν το δίκτυο φτάνοντας μέχρι τη βασιλική οικογένεια και πρώην αρχηγούς κρατών. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Μπιλ Κλίντον κατέθεσε ενώρκως στο Κογκρέσο — πρώτος πρώην πρόεδρος που αναγκάστηκε σε κάτι τέτοιο (CNN) — ενώ το Υπουργείο Δικαιοσύνης, με 3,5 εκατομμύρια σελίδες αποχαρακτηρισμένων αρχείων στα χέρια του (Department of Justice), δεν έχει προχωρήσει σε μία σύλληψη υψηλόβαθμου προσώπου. Το 75% των Αμερικανών πιστεύει ότι η κυβέρνησή τους κρύβει πληροφορίες (NPR).

Χθες δημοσιεύσαμε δύο αναλύσεις που τεκμηριώνουν αυτό το χάσμα. Η πρώτη αφορούσε την παραίτηση του προέδρου του WEF Μπέργκε Μπρέντε, ο οποίος αντάλλασσε πάνω από 100 μηνύματα με καταδικασμένο παιδεραστή ενώ ηγούνταν ενός οργανισμού που διδάσκει «υπεύθυνο καπιταλισμό» σε 1.000 πολυεθνικές (To Brief). Η δεύτερη αφορούσε την αποκάλυψη του NPR ότι 50+ σελίδες καταθέσεων του FBI πιθανώς αποκρύφτηκαν — ακριβώς εκείνες που αναφέρονταν στον Τραμπ (To Brief).

Σήμερα, η εικόνα που αναδύεται δεν αφορά μεμονωμένα ονόματα. Αφορά τον μηχανισμό. Ο Μπρέντε δεν ήταν ένας ακόμα CEO που δείπνησε με λάθος άνθρωπο. Ήταν ο εγγυητής των κανόνων ηθικής ενός φόρουμ όπου οι συνδρομές φτάνουν τα 600.000 ελβετικά φράγκα — και τα emails του αποκάλυψαν ότι συζητούσε με τον Έπσταϊν πώς «το Νταβός μπορεί να αντικαταστήσει τον ΟΗΕ» (Financial Times). Η JPMorgan διατηρούσε λογαριασμούς του Έπσταϊν ύψους 200 εκατ. δολαρίων μετά την καταδίκη του. Η Deutsche Bank τον χαρακτήρισε «πελάτη Tier 1». Κάθε θεσμός νομιμοποιούσε τον επόμενο, σε μια αλυσίδα που λειτουργούσε ακριβώς όπως σχεδιάστηκε.

Στις ΗΠΑ, η γραφειοκρατική συγκάλυψη είναι μετρήσιμη. Ο νόμος για τη δημοσιοποίηση ψηφίστηκε 427-1 στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά η εκτελεστική εξουσία τον αγνόησε για 42 ημέρες (Congress.gov). Η νομοθετική βούληση υπήρχε. Η πολιτική βούληση, όχι. Και το ντόμινο παραιτήσεων δείχνει πού βρίσκεται η πίεση: ο Λόρενς Σάμερς παραιτήθηκε από το Χάρβαρντ, η Πρίτσκερ αποσύρθηκε από δημόσια ζωή, η Ρούεμλερ εγκατέλειψε τον ιδιωτικό τομέα. Η αμερικανική ελίτ δεν συλλαμβάνεται — αυτοαπομονώνεται. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού δεν είναι ηθική. Είναι θεσμική: η Ευρώπη εμπιστεύεται ακόμα τους μηχανισμούς δικαιοσύνης αρκετά ώστε να τους χρησιμοποιεί. Στις ΗΠΑ, η εμπιστοσύνη έχει καταρρεύσει — και μαζί της, ένα κομμάτι της αξιοπιστίας που στηρίζει τη θεσμική ισχύ της χώρας.