Διεθνής Αμνηστία: 200 έρευνες για επαναπροωθήσεις στον Έβρο, καμία ποινική δίωξη αξιωματούχων

Η Διεθνής Αμνηστία δημοσίευσε σήμερα την ετήσια έκθεσή της για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε 144 χώρες (Amnesty International). Η Ελλάδα κατονομάζεται δίπλα στην Ουγγαρία, την Πολωνία και την Ιταλία ως κράτος που «υιοθέτησε ή εφάρμοσε ακραία μέτρα αποτροπής αφίξεων μεταναστών, κατά παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» (Amnesty International). Πρόκειται για χώρες που βρίσκονται ήδη υπό ευρωπαϊκές διαδικασίες για συστημική διάβρωση του κράτους δικαίου.

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο δεν αφορά τα σύνορα. Αφορά αυτό που συμβαίνει μετά: 200 εγχώριες έρευνες για βίαιες επαναπροωθήσεις στον Έβρο, μηδέν ποινικές παραπομπές αξιωματούχων. Ο αριθμός αποκτά βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς ότι τον Ιανουάριο του 2025 το ΕΔΑΔ καταδίκασε την Ελλάδα για «συστηματική πρακτική» pushbacks. Μια εβδομάδα πριν την έκθεση, η έρευνα του BBC τεκμηρίωσε τον μηχανισμό εκτέλεσης αυτής της πρακτικής: η ΕΛ.ΑΣ. στρατολογούσε μετανάστες ως μασκοφόρους μισθοφόρους για να διεκπεραιώνουν τις επαναπροωθήσεις (Greek Reporter). Εσωτερική έκθεση της Frontex επιβεβαίωσε ότι ομάδα 10 έως 20 ατόμων ενεργούσε «κατ' εντολή Ελλήνων αξιωματικών», διαπράττοντας σωματική κακοποίηση και απειλές βιασμού (ECRE). Ο υπουργός Πλεύρης χαρακτήρισε τα ευρήματα «επιστημονική φαντασία» (AFP).

Το ίδιο μοτίβο προστασίας εντοπίζεται και στο εσωτερικό. Η έκθεση ενσωματώνει το πόρισμα Φεβρουαρίου 2026 για τα Τέμπη, όπου οι συστημικές αποτυχίες ασφάλειας δεν οδήγησαν κανένα πολιτικό πρόσωπο στο εδώλιο. Η κύρια δίκη ξεκίνησε τον Μάρτιο με 28 θύματα εκτός κατηγορητηρίου, ενώ το EPPO δεν έχει παρέμβει. Η λογική είναι κοινή: όσοι εκτελούν πολιτικές εντολές, είτε στον Έβρο είτε στον σιδηρόδρομο, δεν λογοδοτούν. Ταυτόχρονα, όσοι τεκμηριώνουν τις παραβιάσεις αντιμετωπίζουν διώξεις. Τον Μάρτιο 2026 ο ιδρυτής του Aegean Boat Report συνελήφθη στη Νορβηγία με ελληνικό ευρωπαϊκό ένταλμα, κατηγορούμενος για «εγκληματική οργάνωση» επειδή κατέγραφε pushbacks.

Η αντίφαση δεν είναι μόνο ελληνική. Η ΕΕ χρηματοδοτεί τα κέντρα κράτησης και τις συνοριακές επιχειρήσεις, η Frontex τεκμηριώνει τις παραβιάσεις σε εσωτερικές εκθέσεις, και η Κομισιόν απαντά ότι «εναπόκειται στα κράτη-μέλη να ερευνήσουν». Ένα σύστημα που παράγει κριτική χωρίς να παράγει ποτέ συνέπειες.