Ο χρηματιστής Επστάιν πόνταρε στην ελληνική χρεοκοπία σύμφωνα με 1.500 απόρρητα έγγραφα

Ενώ η Ευρώπη συγκλονίζεται από παραιτήσεις και εισαγγελικές έρευνες, τα 1.500+ έγγραφα που αφορούν την Ελλάδα στους φακέλους Επστάιν αποκαλύπτουν μια σκληρή αλήθεια που πονάει περισσότερο από το κουτσομπολιό. Για το παγκόσμιο δίκτυο ισχύος, η ελληνική δεκαετής κρίση δεν ήταν μια ανθρωπιστική τραγωδία, αλλά μια μοναδική ευκαιρία κερδοσκοπίας.

Η βασική διαφορά είναι η εξής: Στη Γαλλία και τη Βρετανία ψάχνουν για σεξουαλικά εγκλήματα και διαφθορά. Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο Επστάιν έψαχνε για αποδόσεις ομολόγων.

Η Ευρώπη σε νομικό πανικό

Η αντίδραση στην Ευρώπη είναι καταιγιστική και ασύμμετρη σε σχέση με την αδράνεια των ΗΠΑ. Στη Γαλλία, η Εισαγγελία του Παρισιού συνέστησε ειδική ομάδα δικαστών (France24), ενώ ο πρώην υπουργός Jack Lang παραιτήθηκε υπό το βάρος των αποκαλύψεων. Στη Βρετανία, η κυβέρνηση Στάρμερ κλυδωνίζεται λόγω της σχέσης του Πίτερ Μάντελσον με τον Επστάιν, με την αστυνομία να ερευνά διαρροές ευαίσθητων οικονομικών πληροφοριών (LA Times).

Η Ελλάδα ως επενδυτικό προϊόν

Για την Ελλάδα, το ενδιαφέρον του Επστάιν εστιάστηκε στην περίοδο 2010-2015. Τα αρχεία δείχνουν ότι το δίκτυο παρακολουθούσε στενά τις διαπραγματεύσεις για το χρέος, αναζητώντας πληροφορίες που δεν είχαν οι κοινοί θνητοί.

Σε μια κυνική ανταλλαγή email με τον Νόαμ Τσόμσκι το 2015, ο Επστάιν συμφωνεί με την ανάλυση ότι τα πακέτα διάσωσης δεν προορίζονταν για την ελληνική οικονομία, αλλά για τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών που ήταν εκτεθειμένες (ProtoThema). Ενώ οι Έλληνες πολίτες υπέμεναν τα capital controls, ο Επστάιν συζητούσε για επενδύσεις σε ελληνικά κρατικά ομόλογα στη δευτερογενή αγορά, ποντάροντας στο ότι τελικά η ΕΕ δεν θα άφηνε τη χώρα να καταρρεύσει πλήρως.

Η πληροφόρηση είναι χρήμα

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρόσβασης που είχε το δίκτυο είναι η αλληλογραφία με την Ariane de Rothschild. Στις 6 Ιουλίου 2015, μόλις μία μέρα μετά το δημοψήφισμα, η τραπεζίτρια σχολιάζει την παραίτηση Βαρουφάκη γράφοντας ότι «ο Τσίπρας ήθελε το κεφάλι του και το πήρε» για να κερδίσει χρόνο (ProtoThema).

Αυτό που μένει τελικά δεν είναι κάποιο ροζ σκάνδαλο για την Αθήνα. Είναι η επιβεβαίωση του πώς λειτουργεί η «γεωπολιτική του χρήματος»: όταν μια χώρα γονατίζει, τα «κοράκια» των διεθνών αγορών, ενημερωμένα από εσωτερικές πηγές, είναι εκεί όχι για να βοηθήσουν, αλλά για να αγοράσουν φθηνά. Ο Επστάιν δεν αγαπούσε την Ελλάδα· αγαπούσε τη μεταβλητότητα της φτώχειας μας.