Χίος: Οι 15 νεκροί δεν πνίγηκαν, σκοτώθηκαν στη βίαιη σύγκρουση με Λιμενικό

Δεκαπέντε άνθρωποι δεν πνίγηκαν. Σκοτώθηκαν από τη πρόσκρουση. Αυτή είναι η φρικτή λεπτομέρεια που αλλάζει τη φύση της τραγωδίας που εκτυλίχθηκε το βράδυ της Τρίτης στο Μυρσινίδι της Χίου. Δεν μιλάμε για ένα τυπικό ναυάγιο λόγω κακοκαιρίας, αλλά για μια βίαιη σύγκρουση ταχύπλοου με περιπολικό του Λιμενικού, που άφησε πίσω της 15 νεκρούς, 25 τραυματίες και δύο γυναίκες που έχασαν τα αγέννητα παιδιά τους.

Η επίσημη εκδοχή του Λιμενικού Σώματος (Πηγή) ήταν άμεση και τυποποιημένη: οι διακινητές έκαναν «επικίνδυνους ελιγμούς» και έπεσαν πάνω στο περιπολικό. Είναι η ίδια ακριβώς διατύπωση που ακούσαμε στο περιστατικό της Σύμης, της Κω, και αρχικά στην Πύλο. Ωστόσο, η απουσία κυβερνητικής δήλωσης από το Μέγαρο Μαξίμου τις πρώτες κρίσιμες ώρες είναι ηχηρή. Η κυβέρνηση, που συνήθως σπεύδει να πιστωθεί τις επιτυχίες φύλαξης των συνόρων, τηρεί στάση αναμονής.

Το πολιτικό διακύβευμα εδώ δεν είναι απλώς η απόδοση ευθυνών για το συγκεκριμένο βράδυ, αλλά το ίδιο το επιχειρησιακό δόγμα στο Αιγαίο. Η εντολή είναι σαφής: «αποτροπή». Αλλά όταν η αποτροπή γίνεται σε απόσταση αναπνοής, με ταχύτητες καταδίωξης και σε απόλυτο σκοτάδι, η γραμμή μεταξύ «φύλαξης» και «τραγωδίας» εξαφανίζεται.

Το ερώτημα που πλέον πλανάται πάνω από τη Χίο είναι αυτό του «αρνητικού χώρου»: Τι λείπει από την εικόνα;

• Λείπουν τα βίντεο από τις κάμερες του σκάφους του Λιμενικού (υπάρχουν ή ήταν πάλι «χαλασμένες» όπως στην Πύλο;).
• Λείπουν τα δεδομένα GPS που θα έδειχναν ποιος κινήθηκε εναντίον ποιου.
• Λείπει ανεξάρτητος μηχανισμός ελέγχου. Την έρευνα διεξάγει ουσιαστικά το ίδιο το σώμα που εμπλέκεται.

Η πολιτική σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ (Πηγή) τις πρώτες ώρες —με εξαίρεση την άμεση αντίδραση της Νέας Αριστεράς— δείχνει την αμηχανία της αντιπολίτευσης μπροστά σε ένα θέμα που η κοινή γνώμη έχει μάθει να «χωνεύει» ως αναγκαίο κακό.

Όμως, με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να έχει μόλις πρόσφατα καταδικάσει την Ελλάδα για συστηματικές πρακτικές pushbacks και τη Frontex να έχει ανοιχτούς φακέλους για τη χώρα μας (Πηγή), η τραγωδία της Χίου δεν είναι απλώς ένα ατύχημα. Είναι το αιματηρό κόστος μιας πολιτικής που μετατρέπει τη θάλασσα σε πεδίο μάχης, όπου η «ασφάλεια» μετριέται πλέον με σάκους νεκροτομείου.