Χάνει 1.800 έδρες ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ, «κλειδώνοντας» τα Γλυπτά του Παρθενώνα

Το πρώτο σήμα της κρίσης δεν ήρθε από το Westminster αλλά από τις οθόνες των τραπεζών. Την Παρασκευή 8 Μαΐου, η απόδοση του 30ετούς βρετανικού ομολόγου εκτοξεύτηκε στο 5,78%, υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 28 ετών (AJ Bell). Το 10ετές χτύπησε 5,1%. Όχι όμως πανικός. Το spread έναντι του γερμανικού Bund κρατήθηκε, η λίρα έμεινε σταθερή. Οι θεσμικοί δεν ξεπουλούν, στήνουν θέσεις σορταρίσματος και περιμένουν να δουν αν ο πρωθυπουργός θα φτάσει στο φθινόπωρο. Η απειλή δεν είναι η σημερινή τιμή. Είναι η απουσία μαξιλαριού αν η κυβέρνηση πέσει.

Ο Κιρ Στάρμερ έχασε πάνω από 1.800 τοπικές έδρες και οκτώ συμβούλια, παρέδωσε για πρώτη φορά την Ουαλία και αρνείται να παραιτηθεί. Η Κάθριν Γουέστ μάζεψε μόλις 10 από τις 81 υπογραφές που χρειάζονται για επίσημη πρόκληση ηγεσίας (BBC). Ρέινερ, Στρίτινγκ και Μπέρναμ περιμένουν στη σκιά. Επιβιώνει χωρίς να κυβερνά: δεν έχει κεφάλαιο για κάτι τολμηρό, ούτε αρκετούς εχθρούς για να ρίξουν την πόρτα.

Στην Ανατολική Αγγλία όμως συντελείται κάτι βαθύτερο. Το Reform του Νάιτζελ Φάρατζ σάρωσε Έσσεξ, Σάφολκ και Νόρφολκ, κομητείες που οι Συντηρητικοί κρατούσαν αδιάλειπτα από το 1973. Σε προβολή εθνικού επιπέδου, το Reform πιάνει 284 βουλευτικές έδρες, με τους Τόρις να συρρικνώνονται σε «κόμμα ευημερούντων προαστίων», όπως παραδέχτηκε ο Ρόμπερτ Τζένρικ. Η ιστορική βρετανική Δεξιά σβήνει από τον χάρτη και ξαναγεννιέται με άλλο όνομα.

Αυτή η διπλή νεκρή ζώνη κλειδώνει έναν πολύ συγκεκριμένο φάκελο στην Αθήνα: τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Καμία βρετανική κυβέρνηση χωρίς πολιτικό κεφάλαιο δεν αγγίζει το British Museum Act, και η Downing Street αποκλείεται να ανοίξει αμφιλεγόμενο μέτωπο όταν ο Φάρατζ χτίζει αφήγημα «Britain First» για το 2029. Ο νέος βρετανικός φόρος εισόδου σε ξένους επισκέπτες μουσείων, που η Αθήνα χαρακτηρίζει «άδικο» (Reuters), δηλητηριάζει επιπλέον το κλίμα.

Η Αθήνα παρακολουθεί την κατάρρευση από απόσταση. Έχοντας ήδη εξασφαλίσει αμυντικό σύμφωνο με τη Γαλλία από τις 25 Απριλίου, εννέα συμφωνίες με τον Μακρόν και ρήτρα αυτόματης ανανέωσης (primeminister.gr), η σιωπή του ΥΠΕΞ μετά τις 7/5 δεν είναι αμηχανία. Είναι η ευκολία ενός κράτους που είχε ήδη βρει τον σύμμαχο, ανεξάρτητα από το βρετανικό αποτέλεσμα. Σύμπτωση που σήμερα δείχνει σαν διορατικότητα.

Η Ευρώπη τηρεί σιωπή ιχθύος. Οι Βρυξέλλες και το Δουβλίνο προτιμούν έναν αποδυναμωμένο Στάρμερ παρά ένα άλμα στο κενό με τον Φάρατζ. Η μόνη που επωφελείται ανοιχτά είναι η Μαρίν Λεπέν στο Παρίσι, που βλέπει στη βρετανική Δεξιά το ζωντανό αποδεικτικό μιας εθνικιστικής μετάβασης που λειτουργεί.