Capital One: Γιατί έκλεισε τους λογαριασμούς Τραμπ

Ένας εσωτερικός έλεγχος για ξέπλυμα χρήματος οδήγησε την Capital One, μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ, να κλείσει το 2021 πάνω από 300 λογαριασμούς συνδεδεμένους με τον Ντόναλντ Τραμπ και τις επιχειρήσεις του. Αυτό ανέφερε η τράπεζα για πρώτη φορά σε δικαστικό έγγραφο (AP). Η πλευρά Τραμπ επιμένει ότι επρόκειτο για πολιτική τιμωρία. Η διάκριση δεν είναι λεπτομέρεια: το να λες ότι είδες κάτι ύποπτο δεν είναι το ίδιο με το να αποδεικνύεις έγκλημα, και ακριβώς αυτό θα κρίνει το δικαστήριο.

Ας βάλουμε τα γεγονότα σε σειρά. Τον Μάρτιο του 2021, λίγες εβδομάδες μετά την 6η Ιανουαρίου, η Capital One ειδοποίησε τον όμιλο Τραμπ ότι θα έκλεινε πάνω από 300 λογαριασμούς, δίνοντάς του μήνες για να βρει άλλη τράπεζα (NPR). Τον Μάρτιο του 2025 η πλευρά Τραμπ κατέθεσε αγωγή, και η υπόθεση έφτασε στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Μαϊάμι, ενώπιον του δικαστή Roy Altman (Insurance Journal). Αφού ο δικαστής έκρινε την πρώτη εκδοχή «ανεπαρκή», οι ενάγοντες κατέθεσαν νέα, διευρυμένη αγωγή στις 17 Ιουλίου 2026. Την 1η Αυγούστου 2026 η Capital One ζήτησε την οριστική της απόρριψη (CBS Miami).

Τι σημαίνει «AML» και γιατί δεν είναι κατηγορία

Το AML (anti-money laundering) είναι το σύνολο των εσωτερικών ελέγχων που κάθε αμερικανική τράπεζα υποχρεούται να έχει βάσει του Bank Secrecy Act, ώστε να εντοπίζει και, όπου χρειάζεται, να αναφέρει ύποπτη δραστηριότητα (Federal Reserve). Η Capital One λέει ότι, μετά από «μήνες ανάλυσης» της ομάδας οικονομικού εγκλήματός της, είδε συναλλαγές που ανήκαν «στους τύπους δραστηριότητας που επισημαίνει η ομοσπονδιακή τραπεζική καθοδήγηση» (The Guardian).

Εδώ χρειάζεται ψυχραιμία. Η τράπεζα δεν είπε «βρήκαμε ξέπλυμα». Δεν περιέγραψε δημόσια ούτε μία συγκεκριμένη συναλλαγή, ποσό ή αντισυμβαλλόμενο. Ούτε προκύπτει αν υπέβαλε αναφορά ύποπτης δραστηριότητας (SAR) στις αρχές, κάτι λογικό: ο νόμος απαγορεύει ρητά στην τράπεζα να αποκαλύπτει ακόμη και την ύπαρξη τέτοιας αναφοράς (FFIEC). Μια εσωτερική «κόκκινη σημαία» σημαίνει ότι η τράπεζα έκρινε μια σχέση αρκετά ασυνήθιστη ώστε να την κόψει, όχι ότι απέδειξε παράνομη προέλευση χρήματος.

Η πλευρά Τραμπ αντιτείνει ότι το AML είναι πρόσχημα που εμφανίστηκε εκ των υστέρων. Επικαλείται το χρονικό σημείο (αμέσως μετά την 6η Ιανουαρίου), την πολυετή τραπεζική σχέση και το ότι τότε δεν της δόθηκε καμία συγκεκριμένη εξήγηση. Οι αξιώσεις της αγωγής είναι παραβίαση σύμβασης, κακή πίστη, δόλια απόκρυψη και αίτημα για δικαστική διαπίστωση (CBS12). Παραμένουν ισχυρισμοί, όχι κριμένα γεγονότα.

Ότι το debanking μπορεί να γίνει πολιτικό όπλο δεν είναι θεωρία: το 2024 το Ανώτατο Δικαστήριο, στην υπόθεση NRA v. Vullo, δέχθηκε ομόφωνα ότι επόπτης χρησιμοποίησε ρυθμιστική ισχύ για να πιέσει τράπεζες να κόψουν έναν πελάτη λόγω απόψεων (Supreme Court). Αλλά η Capital One έχει ένα δικό της, μη πολιτικό επιχείρημα: είχε ήδη πληρώσει πρόστιμο 390 εκατ. δολαρίων στη FinCEN για αδυναμίες στο AML πρόγραμμά της, άρα κάθε λόγο να είναι αυστηρή (The Hill).

Πάνω απ' όλα βαραίνει το πολιτικό περιβάλλον. Ο Τραμπ έχει μετατρέψει το debanking σε επίσημη πολιτική. Τον Αύγουστο 2025 εξέδωσε εκτελεστικό διάταγμα που διατάσσει τους ρυθμιστές να κυνηγήσουν τον «πολιτικοποιημένο» αποκλεισμό πελατών (White House). Τον Απρίλιο 2026 το OCC και το FDIC εξέδωσαν κανόνα που απαγορεύει στους επόπτες να πιέζουν τράπεζες για τέτοια κλεισίματα (FDIC).

Και η Capital One είναι μία από τις εννέα τράπεζες που εξέτασε το OCC. Έτσι δικάζεται από έναν ενάγοντα που είναι ταυτόχρονα ο πρόεδρος ο οποίος γράφει τους κανόνες, μια θεσμική ασυμμετρία που θυμίζει τον διακανονισμό του Τραμπ με την IRS (To Brief).

Ο δικαστής Altman δεν θα αποφασίσει αν ο Τραμπ ξέπλενε χρήμα, ούτε θα ανοίξει τα εμπιστευτικά αρχεία. Θα κρίνει κάτι στενότερο και πιο κρίσιμο: αν η αγωγή δείχνει αρκετά για να πάει σε δίκη ο ισχυρισμός ότι το AML ήταν προσωπείο, ή αν αρκεί η συμβατική ρήτρα που, κατά την τράπεζα, της επέτρεπε να κλείσει λογαριασμό «οποτεδήποτε, για οποιονδήποτε ή κανέναν λόγο». Μέχρι να κριθεί αυτό, και οι δύο εκδοχές παραμένουν νομικοί ισχυρισμοί, όχι αποδεδειγμένα γεγονότα.