Η Αθήνα «ανταλλάσσει» τη σιωπή στη Δυτική Όχθη με PULS και Barak MX

Ενώ η ΕΕ καταδικάζει την επέκταση των ισραηλινών οικισμών στη Δυτική Όχθη ως «παράνομη», η Αθήνα επιλέγει μια ηχηρή σιωπή. Πίσω από τη διπλωματική διακριτικότητα δεν κρύβεται αμηχανία, αλλά μια σκληρή στρατηγική επιλογή: η Ελλάδα έχει αποφασίσει ότι η ασφάλεια του Αιγαίου περνάει μέσα από την τεχνολογία του Τελ Αβίβ.

Η πραγματικότητα επί του πεδίου αλλάζει βίαια. Με 900+ Παλαιστίνιους να έχουν εκτοπιστεί βίαια μόνο στις αρχές του 2026 (UN Spokesperson) και την ισραηλινή κυβέρνηση να προωθεί σχέδια που τεμαχίζουν τη Δυτική Όχθη, η προοπτική των δύο κρατών καταρρέει. Για την Ευρώπη, αυτό είναι παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Για την Ελλάδα, είναι ένα αναγκαίο κακό.

Η ανταλλαγή: Σιωπή για ασφάλεια

Η ελληνική στάση καθορίζεται από τα εξοπλιστικά προγράμματα. Η Ελλάδα δεν αγοράζει απλώς όπλα, αγοράζει επιβίωση απέναντι στην τουρκική απειλή. Με προμήθειες συστημάτων όπως το PULS και το Barak MX, και με τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων να υπογράφουν τον Ιανουάριο 2026 σχέδιο για κοινές ασκήσεις (Israel.com), η εξάρτηση είναι δεδομένη.

Ενώ η Ισπανία και η Γερμανία καταδικάζουν ρητά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αρκείται σε γενικές αναφορές για «ενεργό ευρωπαϊκό ρόλο» (ProtoThema). Η Αθήνα γνωρίζει ότι δεν μπορεί να καταγγέλλει τον βασικό της προμηθευτή τεχνολογίας αεράμυνας (anti-drone dome) την ώρα που η Τουρκία καραδοκεί.

Η παγίδα του Διεθνούς Δικαίου

Εδώ βρίσκεται το στρατηγικό παράδοξο. Η Ελλάδα βασίζει την εξωτερική της πολιτική στην τήρηση του Διεθνούς Δικαίου για να αντιμετωπίσει τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Ωστόσο, «κλείνοντας το μάτι» στην de facto προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, αποδυναμώνει το βασικό της επιχείρημα.

Η Τουρκία το εκμεταλλεύεται ήδη. Ο Ερντογάν, μαζί με 7 ακόμη μουσουλμανικές χώρες, καταδίκασε τα ισραηλινά μέτρα (Yeni Safak), παρουσιάζοντας την τριμερή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ ως «άξονα κατοχής».

Το διακύβευμα για την Αθήνα είναι υψηλό. Αν η κατάσταση στη Δυτική Όχθη εκτροχιαστεί σε τρίτη Ιντιφάντα, η Ελλάδα θα κληθεί να διαλέξει ανάμεσα στην ευρωπαϊκή νομιμότητα και τον απαραίτητο αμυντικό της σύμμαχο. Και στην γεωπολιτική, τα οπλικά συστήματα συνήθως κερδίζουν τις αρχές.