Η Αθήνα αγοράζει PULS και «ασπίδα» έως 3 δισ. ενώ η εκεχειρία καταρρέει

Την ώρα που η εκεχειρία στη Γάζα καταρρέει και η διεθνής κοινότητα αναζητά διέξοδο, η Αθήνα επιλέγει στρατόπεδο με τον πιο εμφατικό τρόπο: υπογράφοντας επιταγές. Η έγκριση για την αγορά των πυραυλικών συστημάτων PULS αξίας €650 εκατ. και οι συζητήσεις για αντιπυραυλική ασπίδα που μπορεί να φτάσει τα €3 δισ., δείχνουν ότι η Ελλάδα δεν βλέπει το Ισραήλ απλώς ως γείτονα, αλλά ως τον κεντρικό πυλώνα της άμυνάς της (Greek Reporter).

Πίσω από τις διπλωματικές διατυπώσεις περί «στρατηγικής σχέσης», η πραγματικότητα είναι ωμή: Η Ελλάδα αγοράζει τεχνολογία αιχμής και αποτροπή έναντι της Τουρκίας. Το τίμημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο οικονομικό.

Η παγίδα της ταύτισης

Η συγκυρία είναι κρίσιμη. Η συμφωνία εκεχειρίας του Οκτωβρίου 2025 είναι πλέον νεκρό γράμμα. Η Χαμάς αρνείται τον αφοπλισμό, το Ισραήλ αρνείται την αποχώρηση και –το κυριότερο– κανείς δεν θέλει να βάλει στρατό για να επιβάλει την τάξη. Η Αίγυπτος αρνείται κατηγορηματικά να στείλει δυνάμεις στη Γάζα, φοβούμενη ότι θα παγιδευτεί σε έναν ατελείωτο πόλεμο φθοράς (Jerusalem Post).

Αυτό το κενό ισχύος οδηγεί σε παράταση της σύγκρουσης, με πάνω από 71.800 νεκρούς και ανθρωπιστικούς οργανισμούς να διώκονται (Boston Globe). Η Ελλάδα, εμβαθύνοντας τη στρατιωτική της συνεργασία τώρα –με κοινές ασκήσεις όπως η «Noble Dina» το 2026– ρισκάρει να απομονωθεί διπλωματικά από τον αραβικό κόσμο (ProtoThema).

Οι περιφερειακές ανακατατάξεις

Το ρίσκο μεγαλώνει καθώς οι ισορροπίες στην περιοχή αλλάζουν εις βάρος του Τελ Αβίβ. Η Σαουδική Αραβία, αντί να οδεύει προς ομαλοποίηση σχέσεων με το Ισραήλ, συγκλίνει με την Τουρκία. Η κοινή τους δήλωση τον Φεβρουάριο 2026 καταδικάζει την ισραηλινή πολιτική, σηματοδοτώντας μια νέα συμμαχία συμφερόντων που αφήνει το Ισραήλ –και κατ' επέκταση τους στενούς του συμμάχους– πιο εκτεθειμένους (Ahram Online).

Ταυτόχρονα, ο κίνδυνος ανάφλεξης παραμένει υπαρκτός. Οι Χούθι απειλούν να ανοίξουν ξανά τις «πύλες της κόλασης» στην Ερυθρά Θάλασσα, κάτι που θα επηρέαζε άμεσα την ελληνική οικονομία μέσω του κόστους μεταφορών και ενέργειας (JFeed).

Η Αθήνα φαίνεται να έχει ζυγίσει τα δεδομένα και να προκρίνει την «σκληρή ισχύ» (οπλικά συστήματα, intelligence) έναντι της «μαλακής ισχύος» (διπλωματική ουδετερότητα). Το ερώτημα είναι αν η στρατηγική αυτή θα αντέξει σε περίπτωση που η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή γενικευτεί, μετατρέποντας την Ανατολική Μεσόγειο από ενεργειακό κόμβο σε πεδίο βολής.