Άργος: Ακέραιο βλήμα στο κρανίο του 20χρονου

Ο θάνατος του 20χρονου Θοδωρή Ζ.-Κ., που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ μετά από καταδίωξη στο Άργος, μετέτρεψε την υπόθεση από τραυματισμό σε ανθρωποκτονία και οδήγησε στην προφυλάκιση των δύο ενστόλων (LiFO). Η προφυλάκιση σημαίνει κάτι απλό: ανακρίτρια και εισαγγελέας δεν πείστηκαν από τον ισχυρισμό των αστυνομικών ότι πυροβόλησαν «στον αέρα», για εκφοβισμό, χωρίς πρόθεση να τραυματίσουν (ERT). Ο 20χρονος κατέληξε λίγες ώρες μετά την απόφαση για την προσωρινή τους κράτηση (Newsit).

Εδώ αρχίζει η σύγκρουση που ορίζει πλέον την υπόθεση, σε συνέχεια όσων είχαμε δει με τους 13 κάλυκες και τη βαλλιστική (To Brief). Στη μία πλευρά στέκεται η υπερασπιστική εκδοχή: προειδοποιητικές βολές, ίσως εξοστρακισμός, δηλαδή σφαίρα που βρήκε αλλού και τραυμάτισε έμμεσα. Στην άλλη, τα υλικά ίχνη.

Τι λένε τα ίχνη

Στο σημείο των τελευταίων πυρών βρέθηκαν τουλάχιστον 13 κάλυκες και οπές σε μαντρότοιχο, ενώ ο 20χρονος έφερε τραύμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού (Newsbomb, CNN Greece).

Το πιο βαρύ στοιχείο ήρθε από την ιατρική απεικόνιση. Ρεπορτάζ επικαλούνται γνωμάτευση που περιγράφει ξένο σώμα «ομοιάζον με βλήμα» σφηνωμένο στο κρανίο, όχι διάχυτα θραύσματα (Zougla, SKAI). Ένα σχεδόν ακέραιο βλήμα μέσα στο κρανίο συμβαδίζει δύσκολα με τον εξοστρακισμό, που συνήθως αφήνει παραμορφωμένα ή θρυμματισμένα κομμάτια. Με άλλα λόγια, το ίδιο το εύρημα δυσκολεύει την εκδοχή της σφαίρας που βρήκε αλλού.

Δεν υπάρχει ακόμη δημοσιευμένο πλήρες βαλλιστικό ή ιατροδικαστικό πόρισμα, και μόνο η αντιστοίχιση βλήματος, όπλων και καλύκων θα κλείσει οριστικά το ερώτημα (in.gr). Όμως το βάρος έχει ήδη μετακινηθεί, από το «σφαίρα που κάπου βρήκε» προς πραγματική βολή στο κεφάλι.

Η στιγμή της βολής, όχι η καταδίωξη

Το νομικό τεστ δεν ρωτά αν προηγήθηκε επικίνδυνη καταδίωξη. Ο Ν.3169/2003 αντιμετωπίζει το όπλο ως έσχατο μέσο και απαιτεί αναγκαιότητα, αναλογικότητα και προειδοποίηση. Το άρθρο 2 της ΕΣΔΑ επιτρέπει δυνητικά θανατηφόρα βία μόνο όταν είναι απολύτως αναγκαία για την προστασία ζωής (Ν.3169/2003). Το ερώτημα είναι τι συνέβαινε τη στιγμή που πατήθηκε η σκανδάλη.

Και εδώ η δημοσιογραφική ανασύνθεση δίνει το κρίσιμο δεδομένο. Ο 20χρονος είχε ήδη εγκαταλείψει το όχημα, είχε πετάξει το αντικείμενο που αποδείχθηκε αεροβόλο και προσπαθούσε να διαφύγει σκαρφαλώνοντας σε μαντρότοιχο όταν δέχθηκε τα πυρά (News247). Η αποτροπή διαφυγής δεν δικαιολογεί από μόνη της πυροβολισμό. Αν επιβεβαιωθεί η θέση του σώματος, η εκδοχή της αναγκαίας απάντησης σε θανάσιμη απειλή καταρρέει.

Ποιος υπερασπίζεται τι

Στο πολιτικό πεδίο, ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επέλεξε αποστασιοποίηση. «Η Αστυνομία έχει αποστολή να συλλαμβάνει δολοφόνους, όχι να σκοτώνει παιδιά», είπε, προσθέτοντας ότι οι δύο «δεν λειτούργησαν σωστά» (News247, LiFO). Δεν υπάρχει, δηλαδή, κυβερνητική κάλυψη των αστυνομικών.

Η υπεράσπιση εμφανίζεται σε δύο άλλα επίπεδα. Το πρώτο είναι το αρχικό δημόσιο πλαίσιο του «επικίνδυνου υπόπτου»: επικίνδυνοι ελιγμοί, απόπειρα εμβολισμού, αεροβόλο, προηγούμενη σύλληψη, στοιχεία που μετατοπίζουν τη συζήτηση από τη νομιμότητα των πυρών στον χαρακτήρα του θύματος. Το δεύτερο είναι το τοπικό. Σε αναρτήσεις που αναπαρήχθησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποδίδεται στον δήμαρχο Άργους Γιάννη Μαλτέζο ανάρτηση που χαρακτήριζε την προφυλάκιση «περιττή» και επέρριπτε ευθύνες στη μητέρα του θύματος, που έχει αναπηρία 89% και αυτισμό. Η πρωτογενής ανάρτηση δεν εντοπίστηκε δημόσια, άρα τα ακριβή λόγια αποδίδονται με επιφύλαξη.

Η ουσία μένει ανοιχτή σε συγκεκριμένους αποδέκτες. Ο Συνήγορος του Πολίτη, ως Εθνικός Μηχανισμός Διερεύνησης Περιστατικών Αυθαιρεσίας, οφείλει να πει αν έχει ανοίξει φάκελο (Συνήγορος του Πολίτη). Το ερώτημα δεν είναι πια αν οι αστυνομικοί έριξαν στον αέρα. Είναι γιατί οι συνήγοροι των κατηγορουμένων και τοπικοί παράγοντες εξακολουθούν να το υποστηρίζουν, τη στιγμή που ένα βλήμα στο κρανίο ενός ανθρώπου που σκαρφάλωνε για να ξεφύγει λέει το αντίθετο.