Αρχεία Επστάιν: 1.500 αναφορές στην Ελλάδα και η κυνική πρόβλεψη για το 2015

Η δημοσιοποίηση των αρχείων του Τζέφρι Επστάιν δεν είναι απλώς μια συλλογή σκανδαλιστικών λεπτομερειών για τζακούζι και ιδιωτικά αεροπλάνα. Είναι η ακτινογραφία του πώς λειτουργεί η παγκόσμια ισχύς πίσω από τις κλειστές πόρτες: η πληροφόρηση είναι νόμισμα και οι εθνικές κρίσεις είναι επενδυτικές ευκαιρίες.

Ενώ τα πρωτοσέλιδα εστιάζουν στην κατάθεση του ζεύγους Κλίντον στο Κογκρέσο, για την Ελλάδα το διακύβευμα βρίσκεται αλλού. Τα αρχεία αποκαλύπτουν τον κυνισμό με τον οποίο η διεθνής οικονομική ελίτ αντιμετώπισε την ελληνική τραγωδία των μνημονίων.

Η Ελλάδα ως «στοίχημα»

Το όνομα της χώρας εμφανίζεται πάνω από 1.500 φορές στα έγγραφα. Η πιο αποκαλυπτική στιγμή έρχεται στις 6 Ιουλίου 2015, λίγες ώρες μετά το δημοψήφισμα. Ενώ η Αθήνα βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού, ο Επστάιν αντάλλασσε emails με την βαρόνη Ariane de Rothschild. Στο σχόλιό της ότι οι πολιτικές εξελίξεις δίνουν χρόνο στον Τσίπρα, ο Επστάιν απάντησε με ωμότητα: «Now they are truly f*ed»** («Τώρα πλέον γάμησαν») (Greek Reporter).

Δεν ήταν απλή κουβέντα. Ο Επστάιν, έχοντας πρόσβαση σε εσωτερική πληροφόρηση από τράπεζες όπως η Deutsche Bank, αναζητούσε κέρδη από την καταστροφή. Έγγραφα του 2013-2014 δείχνουν υποσχέσεις για κέρδος 10% σε 5 μήνες μέσω αγοράς ελληνικών ομολόγων «junk», εκμεταλλευόμενος την ανάγκη ελληνικών τραπεζών να ρευστοποιήσουν (ProNews).

Η διαπλοκή ως μέθοδος

Η υπόθεση του Βρετανού Λόρδου Μάντελσον, ο οποίος παραιτήθηκε αφού αποκαλύφθηκε ότι διέρρεε κυβερνητικές πληροφορίες στον Επστάιν για να βοηθήσει την JP Morgan (Standard), επιβεβαιώνει τον κανόνα: Οι πολιτικοί που νομοθετούν και οι τραπεζίτες που κερδοσκοπούν λειτουργούν συχνά ως συγκοινωνούντα δοχεία, με ενδιάμεσους «brokers» επιρροής όπως ο Επστάιν.

Θεσμική γύμνια

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι η διαφθορά, αλλά η ατιμωρησία. Το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, στην προσπάθειά του να δημοσιεύσει τα αρχεία, απέτυχε να προστατεύσει τα θύματα, αφήνοντας ονόματα και φωτογραφίες ανηλίκων ακάλυπτα, ενώ η ελίτ είχε χρόνια να προετοιμάσει την άμυνά της (ABC News).

Η υπόθεση Επστάιν μας διδάσκει ότι στο επίπεδο της «μεγάλης σκακιέρας», η οικονομική κρίση ενός έθνους είναι απλώς δεδομένα για το χαρτοφυλάκιο κάποιου άλλου. Και η δικαιοσύνη παραμένει, δυστυχώς, ένα σύστημα δύο ταχυτήτων.