Αρχεία Επστάιν: 1.500 αναφορές στην Ελλάδα και η κερδοσκοπία με τα 500 δισ.

Ενώ η κοινή γνώμη εστιάζει στις σκανδαλώδεις πτυχές της υπόθεσης Έπσταϊν, τα νέα έγγραφα που αποκαλύφθηκαν φέρνουν στο φως μια πολύ πιο κυνική πραγματικότητα για την Ελλάδα. Η εθνική μας τραγωδία, η χρεοκοπία και τα μνημόνια, δεν ήταν απλώς μια οικονομική κρίση· ήταν ένα πεδίο κερδοσκοπίας για όσους είχαν πρόσβαση στην «πίσω πόρτα» της εξουσίας.

Η αποκάλυψη ότι η Ελλάδα αναφέρεται πάνω από 1.500 φορές στα αρχεία του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης (To Vima) αλλάζει τον τρόπο που διαβάζουμε την ιστορία της δεκαετίας του 2010.

Το «παιχνίδι» με τα ελληνικά ομόλογα

Το πιο εξοργιστικό στοιχείο δεν είναι οι προσωπικές παρεκτροπές, αλλά η χρήση εμπιστευτικών πληροφοριών για πλουτισμό εις βάρος ενός κράτους που κατέρρεε. Ο Βρετανός πρώην υπουργός Πίτερ Μάντελσον, ο οποίος παραιτήθηκε ντροπιασμένος από τη Βουλή των Λόρδων, κατηγορείται ότι διέρρευσε στον Έπσταϊν πληροφορίες για το πακέτο διάσωσης της ευρωζώνης ύψους €500 δισ. τον Μάιο του 2010 — ώρες πριν ανακοινωθεί επίσημα (Greek Reporter).

Αυτό σημαίνει ότι ενώ οι Έλληνες πολίτες περίμεναν με αγωνία τις αποφάσεις των Βρυξελλών, κάποιοι στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη γνώριζαν ήδη τις κινήσεις και τοποθετούνταν επενδυτικά.

Η κυνικότητα αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα emails της Ariane de Rothschild. Στις 6 Ιουλίου 2015, μόλις μία μέρα μετά το δημοψήφισμα, ενημέρωνε τον Έπσταϊν για τις πολιτικές εξελίξεις στην Αθήνα με σχόλια που πρόδιδαν πλήρη απαξίωση για τη χώρα, την οποία περιέγραφε ως «γεμάτη τουρίστες με σορτς» (Helleniscope). Η απάντηση του Έπσταϊν ότι οι Έλληνες «τώρα πραγματικά την πάτησαν» (screwed themselves), δείχνει πως η γεωπολιτική σκακιέρα για κάποιους είναι απλώς ένα στοίχημα.

Η κατάρρευση των θεσμών

Η υπόθεση δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Η πρωτοφανής κίνηση του Μπιλ και της Χίλαρι Κλίντον να καταθέσουν στο Κογκρέσο υπό την απειλή κλήτευσης (Politico) και η πίεση στον Πρίγκιπα Άντριου, σηματοδοτούν μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Για την Ελλάδα, αυτό είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Όταν οι «στρατηγικοί εταίροι» και οι θεσμοί στους οποίους βασιζόμαστε (όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ) διοικούνται από ελίτ που λειτουργούν ως κλειστό κύκλωμα ανταλλαγής πληροφοριών και χάρων, η αξιοπιστία των συμμαχιών διαβρώνεται.

Το γεγονός ότι το FBI γνώριζε από το 1996 και δεν έκανε τίποτα, ενώ η δικαιοσύνη έκλεισε συμφωνίες σε ξενοδοχεία αντί για εισαγγελικά γραφεία (TruthWave), επιβεβαιώνει τον κανόνα του ρεαλισμού: το Διεθνές Δίκαιο και οι θεσμοί είναι συχνά εργαλεία για τους αδύναμους, αλλά προαιρετικοί για τους ισχυρούς.

Το μάθημα για την Αθήνα είναι σκληρό αλλά αναγκαίο: Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν φίλοι ή ηθικοί κριτές. Υπάρχουν μόνο συμφέροντα και πληροφορίες. Και όπως έδειξε η περίπτωση του 2015, όταν δεν είσαι στο τραπέζι των αποφάσεων, είσαι συνήθως το μενού.