Η αποτυχία της Midnight Hammer στο Ιράν και ο «στόχος» στη Σούδα

Ενώ τα βλέμματα είναι στραμμένα στο Μουσκάτ του Ομάν για τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν, το πραγματικό διακύβευμα αγγίζει άμεσα την ελληνική επικράτεια. Η αποτυχία των αμερικανικών στρατιωτικών πληγμάτων τον περασμένο Ιούνιο να εξουδετερώσουν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα ανάγκασε την Ουάσινγκτον να καθίσει στο τραπέζι. Και η Ελλάδα, ως ο κρίσιμος κόμβος υποστήριξης των αμερικανικών δυνάμεων, παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα.

Πίσω από τη διπλωματική ευγένεια στο Ομάν κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα της ισχύος. Η επιχείρηση Operation Midnight Hammer τον Ιούνιο του 2025 απέτυχε να «εξαφανίσει» τις ιρανικές εγκαταστάσεις, όπως παραδέχονται πλέον αναλυτές (Geostrategic Media). Το Ιράν απλώς έθαψε το πρόγραμμά του βαθύτερα στα βουνά και αύξησε την παραγωγή πυραύλων. Η κυβέρνηση Trump, παρά τη ρητορική περί «όλων των επιλογών στο τραπέζι», γνωρίζει ότι μια νέα στρατιωτική επιχείρηση είναι λιγότερο ρεαλιστική σήμερα λόγω της διασποράς των ιρανικών στόχων.

Ο Κίνδυνος για τη Σούδα

Εδώ η γεωπολιτική παύει να είναι θεωρία και γίνεται εθνική ασφάλεια. Η βάση της Σούδας λειτούργησε ως «φρούριο» και κόμβος ανεφοδιασμού κατά την πρόσφατη κρίση (Καθημερινή). Σε περίπτωση αποτυχίας των συνομιλιών και κλιμάκωσης, η Τεχεράνη έχει προειδοποιήσει ρητά ότι οι χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις αποτελούν θεμιτούς στόχους. Με το Ισραήλ να απειλεί με μονομερή δράση εάν δεν υπάρξει πλήρης αποπυρηνικοποίηση, η Ελλάδα βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να παρέχει τη «σκληρή ισχύ» (βάσεις) χωρίς να έχει λόγο στη διπλωματική έκβαση.

Η Τουρκική Διπλωματική Ήττα και η Κινεζική Σκιά

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι το Ιράν απέρριψε την Τουρκία ως μεσολαβητή, επιλέγοντας το Ομάν. Η Άγκυρα, ως μέλος του ΝΑΤΟ και περιφερειακός ανταγωνιστής, δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στην Τεχεράνη (The Week). Ωστόσο, η Τουρκία παραμένει στο παιχνίδι ως δίαυλος επικοινωνίας, ενώ η Ελλάδα έχει περιοριστεί στον ρόλο του στρατιωτικού προμαχώνα, χωρίς αντίστοιχα διπλωματικά κανάλια με την Τεχεράνη.

Στο παρασκήνιο, η Κίνα κρατά το κλειδί της ιρανικής αντοχής, αγοράζοντας το 90% του ιρανικού πετρελαίου και παρέχοντας στην Τεχεράνη την οικονομική ανάσα να διαπραγματεύεται χωρίς να καταρρέει (Modern Diplomacy).

Το συμπέρασμα είναι ανησυχητικό: Η ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου κρέμεται από μια κλωστή στο Ομάν. Αν κοπεί, η γεωγραφία μας μας τοποθετεί στην πρώτη γραμμή, είτε το επιθυμούμε είτε όχι.