Αντιπλημμυρικά Αχαΐας: Μπουλντόζες από την Coca-Cola, «αγνοούνται» τα κρατικά 41 εκατ.

Ενώ η Πολιτική Προστασία ενεργοποιεί το «Red Code» και η Ηλεία μετράει ήδη πληγές με δρόμους-ποτάμια στον Πύργο, μια παράδοξη εικόνα εκτυλίσσεται στην Αχαΐα. Από τα βαρύγδουπα πακέτα των 41 εκατ. ευρώ που εξαγγέλθηκαν τον Σεπτέμβριο για τη θωράκιση της Δυτικής Ελλάδας, το μόνο έργο που τρέχει με σίγουρο χρονοδιάγραμμα και μπουλντόζες στο πεδίο δεν το πληρώνει το κράτος, αλλά η Coca-Cola 3E.

Ας μιλήσουμε με αριθμούς, γιατί εκεί κρύβεται η αλήθεια. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η Περιφέρεια σχεδίασε περίπου 20 έργα για την αποκατάσταση των ζημιών από τις πυρκαγιές (DealNews). Πέντε μήνες μετά, οι κρίσιμες παρεμβάσεις στις λεκάνες Πείρου και Μείλιχου –συνολικού ύψους 703.228 ευρώ– προχωρούν μόνο επειδή ανέλαβε ιδιώτης ανάδοχος μέσω χορηγίας (YPEN). Το κράτος, εγκλωβισμένο στις δικές του διαδικασίες –περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις, εντάξεις σε ειδικά προγράμματα και αναμονή χρηματοδότησης– παραμένει ουσιαστικά θεατής στο ίδιο έργο που βλέπουμε σε επανάληψη από το 2016.

Εδώ ακριβώς κουμπώνει το «Red Code». Δεν είναι απλώς μια μετεωρολογική προειδοποίηση· είναι μια έμμεση ομολογία ανεπάρκειας υποδομών. Όταν το κέντρο επιχειρήσεων πατάει το «κουμπί του πανικού», ουσιαστικά μεταθέτει την ευθύνη στον πολίτη («μείνε σπίτι») και στους Δημάρχους. Οι τελευταίοι καλούνται να σώσουν την παρτίδα καθαρίζοντας φρεάτια την τελευταία στιγμή, ενώ τα μεγάλα αντιπλημμυρικά έργα παραμένουν μακέτες ή εκκρεμούν σε φακέλους υπουργείων.

Και αν πνιγείς; Η εμπειρία των πυρόπληκτων της Αχαΐας είναι διδακτική και αποκαρδιωτική. Οι πίνακες για τις αποζημιώσεις των πυρκαγιών του Αυγούστου εστάλησαν με 14 μήνες καθυστέρηση (PDE). Στη Θεσσαλία, αγρότες περιμένουν ακόμα, δύο χρόνια μετά τον Daniel, αποζημιώσεις για το φυτικό τους κεφάλαιο. Το αφήγημα των αποζημιώσεων «σε 4 ημέρες» καταρρέει μπροστά στη γραφειοκρατική πραγματικότητα.

Το διακύβευμα δεν είναι πλέον τεχνικό, είναι βαθιά πολιτικό. Στην εποχή της κλιματικής κρίσης, η ασφάλεια της περιουσίας και της ζωής στη Δυτική Ελλάδα φαίνεται να εξαρτάται λιγότερο από τον κρατικό σχεδιασμό και περισσότερο από την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη και την τύχη. Και η τύχη, όπως έδειξε η υπερχείλιση του Αλφειού και της Νέδας, τελειώνει γρήγορα.