Αίτημα Κουκάκη να ανοίξει ο φάκελος του Predator

«Πουλάω μόνο σε κυβερνήσεις και κράτη», είπε ο Ταλ Ντίλιαν στις 2 Ιουνίου (Zougla). Σαράντα οχτώ ώρες αργότερα, η κυβέρνηση απαντά ότι πρόκειται για έναν «καταδικασμένο» που δεν ρυθμίζει την πολιτική ζωή (ERT). Ανάμεσα σε αυτές τις δύο προτάσεις κινήθηκε χθες ο Θανάσης Κουκάκης: ο δημοσιογράφος που παρακολουθήθηκε με το Predator κατέθεσε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου αίτηση να βγει η δικογραφία από το αρχείο και να ξαναμπεί σε ενεργή έρευνα (Newsit, News247).

Η κίνηση έχει σημασία γιατί δεν είναι απλή διαμαρτυρία. Είναι η μοναδική θεσμική οδός που υπάρχει για να παρακαμφθεί ένα δικαστικό κλείσιμο που έχει ήδη επικυρωθεί.

Τι σημαίνει «ανάσυρση από το αρχείο»

Στην ελληνική ποινική διαδικασία, ένας εισαγγελικά αρχειοθετημένος φάκελος δεν ξανανοίγει επειδή κάποιος διαφωνεί με την αρχειοθέτηση. Ανοίγει μόνο αν προβληθούν νεότερα πραγματικά ή αποδεικτικά στοιχεία. Η διαδικασία πατάει στο άρθρο 43 παρ. 6 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (Ethnos). Την κρίση την κάνει η ίδια η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Αν δεχθεί το αίτημα, ο φάκελος ανασύρεται και μπορούν να γίνουν νέες εισαγγελικές πράξεις, καταθέσεις, αιτήσεις εγγράφων. Αν το απορρίψει, η υπόθεση μένει στο αρχείο μέχρι να εμφανιστεί κάτι άλλο.

Το εμπόδιο για τον Κουκάκη είναι ότι η ίδια Εισαγγελία έχει ήδη πει «όχι» δύο φορές. Στις 27 Απριλίου 2026, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, ο οποίος στο παρελθόν είχε υπηρετήσει στην ΕΥΠ και είχε εγκρίνει την παρακολούθηση του ίδιου του δημοσιογράφου, έκρινε ότι δεν συνέτρεχαν προϋποθέσεις για να ανοίξει ξανά ο φάκελος, αφήνοντας τη δικογραφία στο αρχείο (Zougla). Το αίτημα Κουκάκη είναι, ουσιαστικά, ένα τρίτο χτύπημα στην ίδια πόρτα, με νέο εργαλείο: τις δημόσιες δηλώσεις του ίδιου του ανθρώπου που έφτιαξε την Intellexa.

Ποιους θέλει να καθίσουν στο εδώλιο του μάρτυρα

Μέσω του δικηγόρου Ζαχαρία Κεσσέ, ο Κουκάκης ζητά να κληθούν να καταθέσουν και να προσκομίσουν στοιχεία οι τέσσερις πρωτοδίκως καταδικασθέντες: ο Ταλ Ντίλιαν, ο Ιορδάνης Χάμου, ο Γιάννης Λαβράνος και ο Φέλιξ Μπίτζιος (Newsbeast). Ζητά επιπλέον να κληθούν πέντε στελέχη της Intellexa που δεν είναι κατηγορούμενοι, με τα ονόματά τους να μην εμφανίζονται στις δημοσιεύσεις. Το σκεπτικό είναι ευθύ: αν ο Ντίλιαν λέει δημόσια ότι η εταιρεία του ήταν πάροχος τεχνολογίας και όχι χειριστής, τότε το ερώτημα μετατοπίζεται από το αν υπήρξε Predator στο ποιος ήταν ο πελάτης που πάτησε το κουμπί.

Όμως μια δημόσια αφήγηση δεν είναι φάκελος. Για να αποκτήσει δικονομικό βάρος ο ισχυρισμός Ντίλιαν, χρειάζεται επίσημη κατάθεση και επαληθεύσιμο υλικό: συμβάσεις, τιμολόγια, άδειες, τεχνικά αρχεία καταγραφής (logs), κατονομασία πελάτη ή ενδιάμεσου. Χωρίς αυτά, παραμένει υπόνοια, ενισχυμένη από το γεγονός ότι ο ίδιος είναι καταδικασμένος και έχει προφανές κίνητρο να μεταθέσει ευθύνη ενόψει της έφεσης.

Πού μετατοπίζεται τώρα η πίεση

Η κυβέρνηση επιχειρεί να κρατήσει αποστάσεις, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη να παραπέμπει στα αρμόδια θεσμικά όργανα (media.gov.gr). Το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε το πιο συγκεκριμένο κοινοβουλευτικό αίτημα: να κληθούν ο Ντίλιαν και ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, απαιτώντας να κατατεθούν εκεί οι συμβάσεις και οι σχετικές άδειες (Protothema). Πρακτικά, ωστόσο, την ατζέντα της Βουλής την ορίζει η κυβερνητική πλειοψηφία, που κρατά τον έλεγχο για το αν θα γίνει ουσιαστική ακρόαση.

Η μπάλα βρίσκεται πλέον αποκλειστικά στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου: δέχεται ή απορρίπτει την ανάσυρση. Και τρέχει με φόντο ένα ορόσημο που δεν μετακινείται. Τον Δεκέμβριο 2026 ξεκινά στο Εφετείο η δίκη δεύτερου βαθμού των τεσσάρων καταδικασθέντων (To Brief). Το ερώτημα είναι αν τα όσα λέει σήμερα δημόσια ο Ντίλιαν θα μπουν στη δικογραφία ως μαρτυρία, ή θα μείνουν εκτός, ως δηλώσεις ενός ανθρώπου που η κυβέρνηση επιμένει να αντιμετωπίζει ως αναξιόπιστο.