Αίγινα: Καθυστέρηση 60 ημερών και «ναυάγιο» στον αγωγό των 24,7 εκατ.

Η κήρυξη της Αίγινας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μόλις χθες, δεν είναι η αρχή της κρίσης αλλά η ομολογία μιας αποτυχίας που διαρκεί ήδη 60 ημέρες. Πίσω από τις γραφειοκρατικές ανακοινώσεις για «τεχνική βλάβη», κρύβεται ένα κουβάρι ευθυνών που αφήνει 15.000 κατοίκους να πλένονται με εμφιαλωμένα και να πληρώνουν διπλά για ένα βασικό αγαθό.

Το χρονικό της αδράνειας

Το ρολόι της κρίσης δεν ξεκίνησε χθες, αλλά στις 17 Δεκεμβρίου 2025, όταν ο υποθαλάσσιος αγωγός έσπασε ξανά. Χρειάστηκαν 54 ημέρες –σχεδόν δύο μήνες– για να ενεργοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός μέσω της κήρυξης έκτακτης ανάγκης. Στο ενδιάμεσο; Ένα «τυφλό» διάστημα όπου οι πολίτες κατανάλωναν νερό από γεωτρήσεις, το οποίο οι έλεγχοι της Περιφέρειας έδειξαν αργότερα ότι ήταν γεμάτο μικροοργανισμούς και ακατάλληλο ακόμα και για μπάνιο.

Ποιος πληρώνει το λογαριασμό;

Η οικονομική αιμορραγία είναι διπλή. Από τη μία, ο πολίτης που πλήρωσε (μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων) €24,7 εκατ. για έναν αγωγό που υπολειτουργεί. Από την άλλη, το νοικοκυριό που αναγκάζεται σήμερα να αγοράζει εξάδες εμφιαλωμένου νερού για να μαγειρέψει και να πλυθεί, καθώς οι 10 εξάδες που μοίρασε ο Δήμος θεωρήθηκαν σταγόνα στον ωκεανό.

Ταυτόχρονα, ο Δήμος προχώρησε σε απευθείας ανάθεση €200.000 για υδροφόρα πλοία – μια λύση δεκαετίας του '80 που επιστρέφει ως «σωτηρία», επιβαρύνοντας τα δημοτικά ταμεία.

Το «μπαλάκι» των ευθυνών

Το θεσμικό παράδοξο της Αίγινας είναι textbook ελληνικής διοίκησης:

• Ο Δήμος έχει την ευθύνη υδροδότησης αλλά όχι την τεχνογνωσία συντήρησης ενός τόσο σύνθετου έργου.
• Η Περιφέρεια Αττικής κατασκεύασε και πλήρωσε το έργο, αλλά το παρέδωσε χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η μόνιμη λειτουργία του.
• Η ΕΥΔΑΠ δίνει το νερό, αλλά δηλώνει αναρμόδια για τον αγωγό που το μεταφέρει.
• Ο Ανάδοχος δεν έχει παραδώσει οριστικά το έργο (4 χρόνια μετά!), καθώς η βλάβη συνέβη στο ίδιο σημείο με πέρυσι, όπου είχε γίνει μόνο «προσωρινή» επισκευή.

Γιατί τώρα;

Η κήρυξη έκτακτης ανάγκης μέχρι τον Μάιο του 2026 δεν έγινε τυχαία τώρα. Με το Πάσχα να πλησιάζει και τον τουρισμό να αποτελεί τη μοναδική βιομηχανία του νησιού, ο κίνδυνος δυσφήμισης είναι τεράστιος. Η «έκτακτη ανάγκη» ξεκλειδώνει ταχύτερες διαδικασίες και κονδύλια, παρακάμπτοντας τη γραφειοκρατία.

Το ερώτημα που μένει δεν είναι πότε θα φτιαχτεί ο αγωγός, αλλά αν η «μόνιμη λύση» που υπόσχονται τώρα θα αντέξει περισσότερο από την προηγούμενη, ή αν θα ξαναζήσουμε το ίδιο σενάριο στην καρδιά του καλοκαιριού.