Άγκυρα: Το ραντεβού της 11ης Φεβρουαρίου, οι 2.988 παραβιάσεις και η «παγίδα» Τραμπ

Στις 11 Φεβρουαρίου 2026, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα περάσει το κατώφλι του Προεδρικού Μεγάρου στην Άγκυρα για το 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας. Επισήμως, η κυβέρνηση μιλά για διατήρηση των «ήρεμων νερών» και ενίσχυση του εμπορίου. Ανεπίσημα, ωστόσο, το Μαξίμου καλείται να διαχειριστεί μια νέα, επικίνδυνη γεωπολιτική εξίσωση: έναν Ερντογάν πολιτικά ενισχυμένο από τη νέα διοίκηση Τραμπ και μια ελληνική κοινή γνώμη που μένει στο σκοτάδι για το τι πραγματικά συζητείται πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Το αφήγημα των «ήρεμων νερών» δοκιμάζεται σκληρά από την πραγματικότητα. Ενώ η Αθήνα προβάλλει τη μείωση της έντασης ως επιτυχία, τα αριθμητικά στοιχεία λένε μια άλλη ιστορία: το 2025 έκλεισε με ρεκόρ πενταετίας στις παραβιάσεις των εθνικών χωρικών υδάτων, οι οποίες έφτασαν τις 2.988, ενώ σημειώθηκαν 215 παραβιάσεις του εναέριου χώρου (Πηγή). Οι κάτοικοι των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, που βιώνουν αυτή την καθημερινότητα, απουσιάζουν ηχηρά από τον δημόσιο διάλογο, καθώς η προσοχή έχει στραφεί τεχνητά μακριά από την «βαριά ατζέντα».

Η ανησυχία στην Αθήνα επιτείνεται από τον παράγοντα Τραμπ. Η στενή προσωπική σχέση του Αμερικανού Προέδρου με τον Τούρκο ομόλογό του («A very good friend») δημιουργεί φόβους ότι οι ΗΠΑ μπορεί να πιέσουν για διευθετήσεις εκτός Διεθνούς Δικαίου. Ο μεγάλος φόβος του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών είναι το λεγόμενο «Peace Council» (Συμβούλιο Ειρήνης) που προωθεί ο Τραμπ. Ενώ αρχικά σχεδιάστηκε για τη Γάζα, υπάρχει ο κίνδυνος να εξελιχθεί σε μηχανισμό επίλυσης περιφερειακών διαφορών, παρακάμπτοντας τον ΟΗΕ και εγκλωβίζοντας την Ελλάδα σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων με δυσμενείς όρους (Πηγή).

Σε αυτό το πλαίσιο, η έλλειψη θεσμικής διαφάνειας είναι ανησυχητική. Το άρθρο 36 του Συντάγματος προβλέπει την εμπλοκή της Βουλής στην κύρωση συμφωνιών, αλλά όχι στον προληπτικό έλεγχο της διαπραγματευτικής στρατηγικής. Η αντιπολίτευση και οι πολίτες μαθαίνουν την ατζέντα συχνά από διαρροές στον τουρκικό Τύπο, ο οποίος αυτές τις μέρες καλλιεργεί κλίμα «πανικού» στην Αθήνα για εσωτερική κατανάλωση (Πηγή).

Το αποτέλεσμα είναι μια παράδοξη κατάσταση: Υπογράφονται μνημόνια «χαμηλής πολιτικής» (τουρισμός, εμπόριο) που παρουσιάζονται ως θρίαμβοι, ενώ τα θεμελιώδη ζητήματα (Κυπριακό, ΑΟΖ) λιμνάζουν ή, χειρότερα, διολισθαίνουν σε μια γκρίζα ζώνη σιωπηρής αποδοχής των τουρκικών θέσεων. Στις 11 Φεβρουαρίου, το ερώτημα δεν είναι αν θα χαμογελάσουν οι δύο ηγέτες, αλλά τι κόστος θα έχουν αυτά τα χαμόγελα για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μακροπρόθεσμα.