«Αερόσακος» στο Αιγαίο: Το παρασκήνιο για Δένδια και η απαίτηση για 23 νησιά

Την Τρίτη στην Άγκυρα, Κυριάκος Μητσοτάκης και Ταγίπ Ερντογάν θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι για το 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας. Αν διαβάσετε μόνο τα δελτία Τύπου για τη «θετική ατζέντα» και τις θεωρήσεις βίζας, θα χάσετε τη μεγάλη εικόνα. Η συνάντηση αυτή δεν γίνεται για να λυθούν οι διαφορές. Γίνεται για να λειτουργήσει ως «αερόσακος»: ένας μηχανισμός ασφαλείας που εξασφαλίζει ότι οι διαφωνίες δεν θα εξελιχθούν σε ατύχημα στο πεδίο, ειδικά σε μια περίοδο που η Μέση Ανατολή φλέγεται.

Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται σε αυτά που θα πουν οι δύο ηγέτες μπροστά στις κάμερες, αλλά σε αυτά που συμβαίνουν στο παρασκήνιο τις τελευταίες 48 ώρες.

Η παγίδα του «καλού και κακού μπάτσου» Η επίθεση του Ομέρ Τσελίκ στον Νίκο Δένδια, τον οποίο χαρακτήρισε «προβοκάτορα» μόλις δύο μέρες πριν τη σύνοδο, δεν είναι τυχαία. Η Άγκυρα επιχειρεί το κλασικό «διαίρει και βασίλευε», παρουσιάζοντας τον Μητσοτάκη ως διαλλακτικό και τον Υπουργό Άμυνας ως εμπόδιο. Στην πραγματικότητα, αυτό βολεύει το Μαξίμου.

Η απουσία του Δένδια από την Άγκυρα (θα βρίσκεται στις Βρυξέλλες) λειτουργεί ως τακτική βαλβίδα αποσυμπίεσης. Ο Πρωθυπουργός κρατάει το κανάλι επικοινωνίας ανοιχτό, ενώ ο Υπουργός Άμυνας φυλάει τις «κόκκινες γραμμές» και την αποτροπή. Είναι μια συντονισμένη διανομή ρόλων, όχι εσωκομματική ρήξη.

Τι πραγματικά διακυβεύεται Πίσω από τις συμφωνίες «χαμηλής πολιτικής» (εμπόριο, τουρισμός), το χάσμα παραμένει αγεφύρωτο. Η Τουρκία επιμένει στην αποστρατικοποίηση 23 νησιών, επικαλούμενη τη Συνθήκη της Λωζάνης, ενώ η Αθήνα απαντά με το άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ περί νόμιμης άμυνας. Αυτό δεν θα λυθεί την Τρίτη.

Το ίδιο ισχύει και για το Κυπριακό. Η τηλεφωνική επικοινωνία Μητσοτάκη με τον Χριστοδουλίδη υπενθυμίζει ότι η Λευκωσία παραμένει ο «δομικός περιορισμός». Όσο η Άγκυρα μιλάει για «δύο κράτη», η όποια ελληνοτουρκική προσέγγιση έχει ταβάνι. Δεν μπορείς να χτίσεις ενεργειακές λεωφόρους πάνω σε ένα διχοτομημένο νησί.

Γιατί να σας νοιάζει; Γιατί βρισκόμαστε σε καθεστώς «ψυχρής ειρήνης». Η Αθήνα αγοράζει χρόνο και ηρεμία στο Αιγαίο, προσφέροντας στην Τουρκία μια ευρωπαϊκή νομιμοποίηση που χρειάζεται οικονομικά. Το κέρδος για τον πολίτη είναι ένα ήσυχο καλοκαίρι και η αποφυγή κρίσεων τύπου Oruc Reis. Αλλά ας μην γελιόμαστε: δεν λύνουμε το πρόβλημα, απλώς συμφωνούμε να μην τσακωθούμε γι' αυτό σήμερα.