Η άδεια της μίας ώρας για το πετρέλαιο που «πληγώνει» τη Μόσχα

Στη γεωπολιτική, οι ημερομηνίες που μετράνε δεν είναι πάντα αυτές που γίνονται πρωτοσέλιδα. Όλοι συζητούν για τις 3 Ιανουαρίου, όταν οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις συνέλαβαν τον Νικολάς Μαδούρο. Όμως, η πραγματική είδηση γράφτηκε στις 30 Ιανουαρίου.

Την ημέρα εκείνη, η νέα «προσωρινή» κυβέρνηση της Delcy Rodríguez ψήφισε την ιδιωτικοποίηση του πετρελαίου. Μέσα σε μία ώρα, το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε άδεια για την αγορά του (Sky News). Η ταχύτητα αυτή αποκαλύπτει την ουσία: η επιχείρηση δεν έγινε μόνο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, αλλά για τον έλεγχο των μεγαλύτερων αποθεμάτων πετρελαίου στον κόσμο.

Το ενεργειακό ματ-ρουά Η Ουάσιγκτον παίζει ένα σκληρό παιχνίδι ανακατεύθυνσης ροών. Ο στόχος δεν είναι απλώς να πάρουν πετρέλαιο οι ΗΠΑ, αλλά να κόψουν τα έσοδα της Ρωσίας. Η Ινδία, που μέχρι χθες στήριζε την οικονομία του Πούτιν αγοράζοντας ρωσικό αργό, τώρα πιέζεται και ενθαρρύνεται να στραφεί στη Βενεζουέλα (Times of India). Το αποτέλεσμα; Η Μόσχα χάνει έναν σύμμαχο στη Λατινική Αμερική και έναν κρίσιμο πελάτη στην Ασία ταυτόχρονα.

Η Ρωσία βρέθηκε ταπεινωμένη, καθώς τα αντιαεροπορικά της συστήματα στη Βενεζουέλα δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την αμερικανική επιχείρηση (Canal 44), ενώ η Κίνα βλέπει την «προγεφύρωσή» της στην περιοχή να κλονίζεται, απαντώντας με στρατιωτικές ασκήσεις που θυμίζουν προετοιμασία για την Ταϊβάν.

Η δημοκρατία μπορεί να περιμένει Για όσους περιμένουν άμεσο εκδημοκρατισμό, τα νέα είναι ψυχρά. Το καθεστώς άλλαξε κεφάλι, όχι σώμα. Οι πυλώνες του συστήματος Μαδούρο (όπως ο υπουργός Άμυνας Padrino) παραμένουν στη θέση τους, ορκισμένοι πλέον στη Rodríguez. Η περίφημη αμνηστία είναι προσχηματική: από τους 711 πολιτικούς κρατούμενους, μόλις 302 έχουν αφεθεί ελεύθεροι (ABC News). Η Ουάσιγκτον φαίνεται να προτιμά μια ελεγχόμενη μετάβαση που διασφαλίζει τη ροή του μαύρου χρυσού, παρά το χάος μιας πλήρους πολιτικής ανατροπής.

Το ελληνικό δίλημμα Για την Ελλάδα, πέρα από την αγωνία για τους 3.000 ομογενείς που ζουν σε καθεστώς αβεβαιότητας (To Vima), η εξέλιξη γεννά σοβαρό διπλωματικό πονοκέφαλο.

Η Αθήνα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες: τη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και την προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο. Για μια χώρα που αντιμετωπίζει τον τουρκικό αναθεωρητισμό, η νομιμοποίηση της λογικής «μπαίνω με τον στρατό και αλλάζω την κυβέρνηση» είναι επικίνδυνο προηγούμενο. Αν το Διεθνές Δίκαιο υποχωρεί μπροστά στο δίκαιο του ισχυρού στη Λατινική Αμερική, ποιος εγγυάται ότι θα ισχύσει διαφορετικά στο Αιγαίο;