22 στελέχη εγκαταλείπουν το κόμμα της Καρυστιανού καταγγέλλοντας αδιαφάνεια

Ένα κόμμα που γεννήθηκε από την οργή για τα Τέμπη, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, καταγγέλλεται τώρα από τα ίδια του τα στελέχη για ακριβώς αυτό που υποσχέθηκε να καταπολεμήσει: αδιαφάνεια και συγκέντρωση εξουσίας. Στις 5 Αυγούστου, 22 πρώην μέλη δημοσιοποίησαν κοινό κείμενο με ένα ερώτημα που συμπυκνώνει όλη την κρίση, «ποιος αποφασίζει και με ποια διαδικασία;» (in.gr).

Η πιο συγκεκριμένη αιχμή δεν είναι αόριστη. Ο Θανάσης Αυγερινός, επικεφαλής επικοινωνίας, παραιτήθηκε στις 29 Ιουλίου καταγγέλλοντας ότι «τουλάχιστον από τις 12 Ιουλίου» λειτουργούσε μέσα στο κόμμα ένα «παράλληλο Γραφείο Τύπου», του οποίου δεν γνώριζε ούτε τη σύνθεση (SLpress, CNN Greece). Ένας εκπρόσωπος Τύπου που δηλώνει ότι δεν ξέρει ποιος χειρίζεται την επικοινωνία δίπλα του: αυτή η εικόνα δίνει βάρος στην καταγγελία περί άτυπων κέντρων απόφασης.

Αποχωρήσεις σε κάθε όροφο

Η ρήξη δεν ήρθε από ένα δυσαρεστημένο πρόσωπο, αλλά απλώθηκε οριζόντια. Νωρίτερα είχαν φύγει ο Βασίλης Κοκοτσάκης, τεχνικός σύμβουλος οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών, ο πτέραρχος ε.α. Αθανάσιος Παπανικολάου και στελέχη της Κρήτης (Dnews). Στις 4 Αυγούστου αποχώρησαν η Κατερίνα Μουτσάτσου από την ομάδα Πολιτισμού, η Μαρία Ιωαννίδου από το Πολιτικό Συμβούλιο και ο Τάκης Κοτσόργιος από τον αγροτικό τομέα, με τον τελευταίο να μιλά για «καταπάτηση κάθε έννοιας της δημοκρατίας στο εσωτερικό» του χώρου (Enikos). Επικοινωνία, Πολιτικό Συμβούλιο, Πολιτισμός, ύπαιθρος: κάθε τομέας του νεαρού φορέα άφησε ένα όνομα στη λίστα των αποχωρησάντων.

Η ηγεσία απάντησε με μία λέξη, «άλωση». Το Πολιτικό Συμβούλιο δήλωσε ομόφωνη στήριξη στην Καρυστιανού και μίλησε για «απόπειρα εσωτερικής άλωσης» και «υφαρπαγή της ηγεσίας» (Το Βήμα). Οι 22 απαντούν ότι «δε φύγαμε για τις καρέκλες, αλλά για λόγους αρχής» (Ethnos). Στον πυρήνα της διαμάχης βρίσκεται το ποιος ελέγχει τον κομματικό μηχανισμό. Πρώην στελέχη κατηγορούν την Καρυστιανού και τη Μαρία Γρατσία ότι επιχείρησαν να επιβάλουν τον Νίκο Γαλανό στο κεντρικό Οργανωτικό, το όργανο που στήνει τις τοπικές δομές, παρά τις αντιρρήσεις οκτώ μελών του Πολιτικού Συμβουλίου (Alfavita).

Αυτό δεν είναι η πρώτη ρωγμή. Το κόμμα αντιμετώπιζε διαδοχικές αποχωρήσεις ήδη από τον Ιούνιο, με τις ίδιες αιχμές για έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών (To Brief). Αυτό που άλλαξε είναι η κλίμακα: από μεμονωμένες παραιτήσεις σε συντονισμένη, συλλογική καταγγελία.

Το κενό που δεν καλύπτεται

Εδώ είναι η αντίφαση που ο αναγνώστης πρέπει να κρατήσει. Δημόσια, το κόμμα δείχνει πρόεδρο, Πολιτικό Συμβούλιο και τομείς, αλλά όχι τους κανόνες που τα οργανώνουν. Δεν εντοπίστηκε δημοσιευμένο καταστατικό, ούτε διαδικασία επιλογής στελεχών, ούτε αναρτημένος οικονομικός υπεύθυνος. Το μόνο καθαρό οικονομικό στοιχείο είναι η δήλωση της Καρυστιανού ότι «το ενοίκιο των γραφείων το πληρώνω εγώ» και ότι «δεν έχουμε χορηγούς» (Iefimerida).

Αυτό δεν είναι απλώς λεπτομέρεια. Το άρθρο 29 του Συντάγματος ζητά η οργάνωση των κομμάτων να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και συνδέει την κρατική χρηματοδότηση με εγγυήσεις διαφάνειας (Σύνταγμα). Ένα κόμμα που ζητά ψήφο στο όνομα της λογοδοσίας οφείλει να αντέχει σε έλεγχο, όχι μόνο σε καταγγελία.

Ο λογαριασμός φαίνεται ήδη στις δημοσκοπήσεις. Η Marc για το «Πρώτο Θέμα» έδειξε την «Ελπίδα» στο 7,4%, από 10,5% έναν μήνα νωρίτερα, ενώ η Interview την κατέγραψε ακόμη χαμηλότερα, στο 5,3% (Newsit, TheTOC). Η ομόφωνη στήριξη ενός Πολιτικού Συμβουλίου, δηλαδή, συνυπάρχει με σχεδόν διπλασιασμό της απόστασης από την κορυφή της αρχικής δυναμικής.

Το ηθικό κεφάλαιο των Τεμπών γέννησε αυτό το κόμμα ζητώντας να μάθουμε ποιος αποφάσισε και με ποια διαδικασία. Το ίδιο ερώτημα γυρίζει τώρα στην ίδια την Καρυστιανού, και η απάντηση θα κριθεί σε ένα συγκεκριμένο τεστ: αν δημοσιοποιήσει καταστατικό, όργανα και διαδικασία λήψης αποφάσεων πριν ζητήσει ξανά ψήφο, ή αν αρκεστεί στη λέξη «άλωση».