168 νεκρά παιδιά, αγνοούμενο ουράνιο: Πώς οι ΗΠΑ «πυρηνικοποιούν» τη Μέση Ανατολή

Ενώ τα αμερικανικά χτυπήματα στο Ιράν κλιμακώνονται — με σχολείο κοριτσιών στο Μινάμπ να μετατρέπεται σε νεκροταφείο 168 παιδιών (To Brief) — η στρατηγική λογική πίσω από τον πόλεμο αρχίζει να καταρρέει από τις ίδιες τις παρενέργειές της.

Στις 7 Ιουνίου 1981, ισραηλινά F-16 κατέστρεψαν τον αντιδραστήρα Osirak του Ιράκ. Ο Σαντάμ Χουσεΐν, αντί να εγκαταλείψει τις πυρηνικές φιλοδοξίες του, δεσμεύτηκε σε δεκαπλάσια αύξηση πόρων και πήγε υπόγεια. Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιστρέφουν για δεύτερη φορά σε δύο εβδομάδες στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Αν ο βομβαρδισμός δεν σταμάτησε τον Σαντάμ, γιατί θα σταματήσει τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ;

Τα γεγονότα στο πεδίο δείχνουν ότι δεν θα τον σταματήσει. Ο IAEA δεν μπορεί πλέον να επαληθεύσει πού βρίσκονται 440 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60% — υλικό αρκετό για δέκα βόμβες. Τα περισσότερα εκτιμάται ότι κρύβονται σε υπόγειες σήραγγες στο Isfahan που δεν φαίνεται να έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές. Ο Ρώσος ΥΠΕΞ Λαβρόφ το είπε ωμά: οι βομβαρδισμοί «θα μπορούσαν να παράγουν ακριβώς αυτό που θέλουν να αποτρέψουν» — ένα Ιράν πεπεισμένο ότι μόνο η βόμβα εγγυάται επιβίωση.

Ποιος μαθαίνει τι

Ο πρίγκιπας MBS έχει ήδη δηλώσει «αν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά, θα αποκτήσουμε κι εμείς» — και το Πακιστάν διατηρεί προδιαθετική συμφωνία για παροχή κεφαλών. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Φιντάν δήλωσε τον Φεβρουάριο ότι η Τουρκία θα αναγκαστεί να συμμετάσχει σε «πυρηνική κούρσα». Η Κίνα ανακοίνωσε επιτάχυνση προς τις 1.000 κεφαλές έως το 2030.

Η τραγωδία στο Μινάμπ — 168 μαθήτριες 7–12 ετών νεκρές από Tomahawk που χτύπησε «λόγω λάθους στόχευσης», με τον Τραμπ να απαντά «I don't know about it» — δεν είναι απλώς ανθρωπιστική καταστροφή. Είναι το επιχείρημα που χρειαζόταν κάθε κυβέρνηση στην περιοχή για να δικαιολογήσει πυρηνική αυτονομία: όταν ο σύμμαχός σου βομβαρδίζει σχολεία κι ο πρόεδρός του δεν ξέρει, κανένα σύμφωνο ασφαλείας δεν αντικαθιστά τη δική σου βόμβα.

Η αλυσίδα αυτή κλείνει με μια ημερομηνία. Οι πύραυλοι αναχαίτισης στον Κόλπο εξαντλούνται: 4 ημέρες απόθεμα στο Κατάρ, 7 ημέρες στα ΗΑΕ — και οι ΗΠΑ αρνούνται να ανανεώσουν τα αποθέματα. Γύρω στις 23 Μαρτίου, ο ουρανός πάνω από τον Κόλπο μένει γυμνός. Και ένα κράτος χωρίς συμβατική ασπίδα, απέναντι σε αντίπαλο που αδειάζει βαλλιστικούς πυραύλους σε πολιτικούς στόχους, φτάνει σε ένα μοναδικό συμπέρασμα: η πυρηνική αποτροπή δεν είναι πολυτέλεια, είναι ο μόνος εγγυητής επιβίωσης.