103 Δημοκρατικοί ψήφισαν να κοπεί η βοήθεια στο Ισραήλ

Η εκεχειρία που υποτίθεται πως τερμάτισε τον πόλεμο στη Γάζα τον Οκτώβριο του 2025 συνεχίζει να σκοτώνει, την ώρα που η Χαμάς δηλώνει έτοιμη να παραδώσει τη διοίκηση του θύλακα σε τεχνοκράτες (To Brief). Το νέο στοιχείο δεν βρίσκεται στο πεδίο, αλλά στην Ουάσινγκτον: για πρώτη φορά, ο θάνατος αμάχων στη Γάζα μετρήθηκε σε ονομαστική ψήφο του αμερικανικού Κογκρέσου, ραγίζοντας τη φιλοϊσραηλινή συναίνεση του Δημοκρατικού Κόμματος.

Πρώτα το πεδίο. Στις 16 και 17 Ιουλίου, αλλεπάλληλα ισραηλινά πλήγματα σκότωσαν τουλάχιστον 13 ανθρώπους, με οκτώ νεκρούς σε ένα μόνο χτύπημα drone στη Νουσεϊράτ (The New Arab). Άλλοι πέντε Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν την προηγούμενη μέρα σε γειτονιές της πόλης της Γάζας και στο Χαν Γιούνις (Al Jazeera). Ο Ιούνιος είχε ήδη καταγράψει πάνω από 40 αεροπορικά και drone πλήγματα, το υψηλότερο μηνιαίο επίπεδο από την έναρξη της εκεχειρίας (Daily Sabah). Ο συνολικός απολογισμός από τότε ξεπερνά τους 1.100 νεκρούς.

Η εκεχειρία εδώ είναι κέλυφος, όχι παύση του πολέμου. Η συμφωνία της 10ης Οκτωβρίου 2025 άφησε το Ισραήλ να ελέγχει το 53% της Γάζας. Έκτοτε ο Νετανιάχου δήλωσε ότι διέταξε τον στρατό να φτάσει το 70%, πέρα από τους όρους της συμφωνίας (Times of Israel). Η ακριβής λέξη δεν είναι «παραβίαση». Είναι ένοπλη επιτήρηση και σταδιακή κατάληψη εδάφους μέσα σε ένα καθεστώς που εξακολουθεί να λέγεται κατάπαυση πυρός. Αυτή η συνεχιζόμενη βία είναι το φόντο πάνω στο οποίο εκτυλίχθηκε η ψηφοφορία.

Ο αριθμός που έσπασε τη συναίνεση

Στις 15 Ιουλίου, ο Ρεπουμπλικανός Thomas Massie κατέθεσε τροπολογία για να αφαιρεθούν 3,3 δισ. δολάρια σε Foreign Military Financing προς το Ισραήλ. Πρόκειται για κρατική χρηματοδότηση με την οποία οι ΗΠΑ πληρώνουν ξένες κυβερνήσεις για να αγοράζουν αμερικανικά όπλα. Η τροπολογία δεν ήρθε ως άμεση αντίδραση στο πλήγμα της Νουσεϊράτ, ούτε αποδεικνύεται δημόσια τέτοια ευθεία σύνδεση. Είναι η κορύφωση μιας πιο αργής μετατόπισης, που τροφοδοτεί ο ίδιος ο πόλεμος: οι άμαχοι, η χρήση αμερικανικών όπλων και η απαίτηση για λογοδοσία.

Η τροπολογία απέτυχε με 104 ψήφους υπέρ έναντι 314 κατά (Politico, Antiwar). Το πολιτικό γεγονός είναι η σύνθεση των «υπέρ». Ήταν 103 Δημοκρατικοί και ένας μόνο Ρεπουμπλικανός, ο ίδιος ο Massie. Οι Δημοκρατικοί που ψήφισαν να κοπεί η βοήθεια ήταν περισσότεροι από όσους ψήφισαν κατά, 103 έναντι 98, με άλλους δέκα να ψηφίζουν «παρών», δηλαδή ούτε υπέρ ούτε κατά (Axios).

Η αμφισβήτηση δεν είναι πια υπόθεση της προοδευτικής πτέρυγας. Άγγιξε την κορυφή. Η Nancy Pelosi ψήφισε υπέρ, λέγοντας ότι οι Αμερικανοί ζητούν το τέλος ενός «αέναου κύκλου πολέμου» (The Guardian). Ο Joaquin Castro δήλωσε από το βήμα ότι η αυτοάμυνα «δεν περιλαμβάνει τον αδιάκριτο βομβαρδισμό σπιτιών» (New York Times). Το επιχείρημα που ενώνει τους 103 είναι απλό: η στρατιωτική βοήθεια στο Ισραήλ έπαψε να είναι λευκή επιταγή.

Αυτό μετατρέπει τη βοήθεια από διαδικαστική σταθερά σε εσωκομματικό τεστ, με πραγματικό κόστος. Η AIPAC, η ισχυρότερη φιλοϊσραηλινή οργάνωση άσκησης πίεσης στην Ουάσινγκτον, φέρεται να εξετάζει αν θα αποσύρει τη στήριξή της από Δημοκρατικούς που ψήφισαν υπέρ της περικοπής (New York Times).

Για την Αθήνα, το διακύβευμα δεν είναι ναυτιλία ή τουρισμός. Είναι το στένεμα του περιθωρίου ισορροπίας. Η Ελλάδα κρατά ταυτόχρονα στενή στρατιωτική σχέση με το Ισραήλ και δημόσια ρητορική υπέρ του διεθνούς δικαίου και της λύσης των δύο κρατών. Όσο η αμερικανική στήριξη στο Ισραήλ παύει να εμφανίζεται ως αυτονόητη δυτική σταθερά, τόσο δυσκολεύει η ταυτόχρονη διατήρηση και των δύο γραμμών. Η πιο καθαρή πρόσφατη ελληνική θέση παραμένει θεσμική: ανθρωπιστική πρόσβαση, δύο κράτη και συμμετοχή στο Ταμείο «Horizon», ένα σχέδιο οικονομικής ανάκαμψης της Γάζας (Greece for UNSC).

Το μήνυμα από τις 15 Ιουλίου είναι για πρώτη φορά μετρήσιμο. Το ασφαλέστερο πολιτικό στοίχημα στην Ουάσινγκτον, η αυτόματη υπογραφή κάτω από τα ισραηλινά όπλα, έπαψε να είναι ασφαλές.